Uzasadnienie
Wyrokiem z 3 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę oraz przyznał adwokat I.M. kwotę 240 zł powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu.
Pełnomocnik złożyła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek "o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej /.../, według norm przepisanych."
Po zapadnięciu 14 kwietnia 2017 r. wyroku oddalającego skargę kasacyjną pełnomocnik złożyła 9 sierpnia 2017 r. wniosek "o przyznanie wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną /.../ na etapie postępowania kasacyjnego w wysokości zgodnej z normami przepisanymi i wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej" (stąd też na kształt sentencji niniejszego postanowienia nie miał wpływu wniosek zawarty w odrębnym piśmie z 25 lutego 2016 r. - "o przyznanie wynagrodzenia /.../ w postępowaniu ze skargi kasacyjnej /.../ w kwocie 240 /.../ złotych"). Oświadczyła, iż opłata nie została zapłacona w całości lub w części.
Podstawą rozpatrzenia wniosku jest art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.
- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), stanowiący, iż wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Z dniem 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z przepisem przejściowym (§ 22), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W warunkach niniejszej sprawy - zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 14 kwietnia 2017 r. - zastosowanie powinny mieć zatem przepisy dotychczasowe, czyli przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), obowiązujące od 1 stycznia 2016 r. Zgodnie z przepisem przejściowym tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji (§ 22), co oznacza, że w warunkach niniejszej sprawy
- - wszczętej i niezakończonej przed dniem 1 stycznia 2016 r. - do postępowania w drugiej instancji stosuje się przepisy obowiązującego poprzednio w tym zakresie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z 28 września 2002 r.
Zgodnie z § 19 rozporządzenia z 28 września 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa ponadto o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia).
Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z 28 września 2002 r., stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez adwokata, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. W niniejszej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w wysokości 240 zł.
Wobec powyższego stwierdzono, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu adwokatowi wynagrodzenia w kwocie 120 zł (50 % x 240 zł), powiększonej o należny podatek VAT. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.