Uzasadnienie
W dniu 5 stycznia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga L. K. na decyzję Wojewody z dnia 6 sierpnia 1999 r., nr "[...]". Skarżąca zarzuca w niej naruszenie art. 188 Kpa w związku z art. 107 § l Kpa poprzez nie doręczenie tej decyzji Prokuratorowi Okręgowemu do sprawy znak "[...]".
Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2004 r., sygn. akt "[...]" sprawa została przekazana, według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 lipca 2004 r., sygn. akt "[...]", oddalił zażalenie na to postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § l pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Z powagi rzeczy osądzonej korzystają jednak tylko prawomocne orzeczenia co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 tej ustawy), a więc orzeczenia rozstrzygające sprawę co do istoty. Nie korzystają natomiast z takiej powagi orzeczenia, nawet prawomocne, jeżeli sprawy co do istoty nie rozstrzygają.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2000 r., sygn. akt "[...]" po rozpoznaniu skargi L. K. na decyzję Wojewody z dnia 6 sierpnia 1999 r., nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie realizacji ekwiwalentu za pozostawione mienie spoza granicami kraju, oddalił skargę.
Zapadły w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, oddalający skargę, kończy postępowanie administracyjne w przedmiocie mienia pozostawionego za granicą. Skoro więc sprawa została rozpoznana merytorycznie, to zachodzi przesłanka negatywna uniemożliwiająca ponowne badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji z uwagi na powagę rzeczy osądzonej określoną w cytowanym art. 58 § l pkt 4. Powaga rzeczy osądzonej wyklucza bowiem możliwość ponownego rozpoznania tej sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § l pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.