Uzasadnienie
Małżonkowie L. i A. R., skarżąc decyzję odmawiającą im przyznania świadczenia pieniężnego na zakup żywności lub posiłku, wystąpili z wnioskami o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
W uzasadnieniach wskazali, iż utrzymują się z niskich rent. Po zakupie leków i poniesieniu wydatków mieszkaniowych na nic im nie starcza. Dorabiają zbierając butelki i puszki, ale to marny zarobek. Zastanawiają się za co kupić opał na zimę i z czego zrezygnować, żeby przeżyć.
Według oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący prowadzą dwuosobowe gospodarstwo domowe. Pobierają renty w łącznej wysokości 1396,57 zł netto/mies. Ich jedynym majątkiem jest mieszkanie o powierzchni 54,5 m2. Stałe wydatki to: 300 zł na czynsz, 70 zł - gaz, 80 zł - energia elektryczna, 35 zł - kablówka, 100 zł
- - telefony, 100 zł - dojazdy do lekarzy, 350-400 zł - leki, 22,70 zł - abonament RTV, 80 zł
- - ubezpieczenie. Skarżąca ma dług w banku na kwotę 3500 zł. Opał, na który skarżący nie mają środków, to "2,5 tony węgla po 700 zł, drewno - 360 zł za m3".
Do wniosków załączone zostało pismo szczegółowo opisujące sytuację zdrowotną i bytową skarżących oraz kopie siedmiu faktur za leki, sześciu recept i skierowania lekarskiego.
Wobec tego, iż z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; w skrócie: p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249a p.p.s.a. Tym samym w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia adwokata.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy.
Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Informacje poświadczone przez skarżącego, zbieżne z treścią dokumentów akt administracyjnych, stanowią podstawę do stwierdzenia, iż znajduje się on w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie postanowień dotyczących prawa pomocy.