Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015r. (sygn. akt II SA/Ol 637/14) po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia "[...]", nr. "[...]", w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w pkt II orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i w pkt III przyznał radcy prawnemu P. O. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 240 zł powiększoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W złożonym zażaleniu pełnomocnik skarżącego, radca prawny P. K. O. zaskarżył postanowienie zawarte w pkt III sentencji wyroku, dotyczące wysokości przyznania nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Podniósł, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była należność pieniężna w postaci kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia w wysokości 2833,52 zł. Zatem w tym przypadku powinien znaleźć zastosowanie § 14 ust. 2 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, zgodnie z którym stawkę minimalną w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi stawka obliczona na podstawie § 6, tj. w niniejszej sprawie 600 zł zważywszy na wartość przedmiotu sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z dnia 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd pierwszej instancji jest możliwe tylko wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. W ocenie Sądu, wniesione zażalenie ma taki charakter. W niniejszej sprawie Sąd wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji i przyznał na rzecz radcy prawnego P. K. O. kwotę 240 zł powiększoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Należy jednak zauważyć, iż zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490) stawka minimalna za czynności pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wynosi stawkę obliczoną na podstawie § 6 wskazanego rozporządzenia, w myśl którego stawka minimalna uzależniona jest od wartości przedmiotu sporu.
W związku z tym, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była należność pieniężna w postaci kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia w wysokości 2 833,52 zł, stawka minimalna, stosownie do § 6 pkt 3 powołanego rozporządzenia wynosi 600 zł.
W tej sytuacji należy stwierdzić, iż zasadne jest przyznanie radcy prawnemu P. K. O. – na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490) – wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu przed tut. Sądem w kwocie 600 zł, powiększone o należny podatek VAT.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 195 § 2 i art. 250 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.