Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" Prorektor Uniwersytetu, działając z upoważnienia Rektora tej uczelni, utrzymał w mocy decyzję Kierunkowej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu z dnia "[...]"lipca 2006r. w przedmiocie nieprzyjęcia M S. na I rok studiów stacjonarnych pierwszego stopnia, na kierunek "[...]", specjalność "[...]".
W dniu 16 sierpnia 2006r. M. S. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, żądając uchylenia tej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił przedmiotowej decyzji rażące naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności, polegającej na podpisaniu decyzji organu kolegialnego wyłącznie przez Przewodniczącego Komisji. Ponadto M. S. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 3 in fine kpa i w zw. z art. 169 ust. 8 zdanie drugie oraz w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365).
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał, iż M. S. nie został przyjęty na I rok studiów stacjonarnych pierwszego stopnia, kierunek "[...]", specjalność "[...]", z powodu braku miejsc. Organ II instancji podniósł, iż postępowanie rekrutacyjne prowadzone było zgodnie z Uchwałą Nr "[...]" Senatu Uniwersytetu z dnia "[...]"2005r. w sprawie zasad i trybu przyjmowania na I rok studiów stacjonarnych w Uniwersytecie w 2006r. kandydatów, posiadających świadectwo dojrzałości uzyskane w systemie "starej i nowej matury". Organ odwoławczy stwierdził, iż Decyzję Kierunkowej Komisji Rekrutacyjnej podpisała Przewodnicząca Komisji, zgodnie z udzielonym przez członków tej Komisji upoważnieniem do jednoosobowego podpisywania decyzji w przedmiocie przyjęcia i nieprzyjęcia na I rok studiów, kierunek "[...]", specjalność "[...]". Rektor wskazał, iż skarżący, w wyniku postępowania rekrutacyjnego, uzyskał kwalifikację do przedziału 9 (punkty 65,00-69,99) ze średnią % punktów na poziomie 67,33, natomiast na I rok studiów na powyżej wskazany kierunek przyjęto kandydatów, którzy uzyskali kwalifikację do przedziału od 15 do 10.
W dniu 12 września 2006r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym wniósł o umorzenie postępowania wobec doręczenia mu decyzji organu odwoławczego, uwzględniającej skargę w całości w trybie autokontroli.
M. S. do powyższego pisma załączył wskazaną decyzję, z której wynika, iż w dniu "[...]"września 2006r. Prorektor Uniwersytetu, działając z upoważnienia Rektora tej uczelni, w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a ponadto orzekł o przyjęciu M. S. na I rok stacjonarnych studiów pierwszego stopnia, na kierunek "[...]", specjalność "[...]" Uniwersytetu w roku akademickim 2006/2007. Skarżący załączył nadto spis poniesionych kosztów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe.
Ponieważ wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, na skutek uwzględnienia przez organ administracji publicznej skargi w całości, wyczerpuje przesłankę bezprzedmiotowości postępowania, należało orzec jak w sentencji.
Zwrot kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.
W tej kwestii należy wskazać, iż zgodnie z art. 200 ustawy stronie przysługuje zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast w § 1 art. 205 ustawy za niezbędne koszty postępowania prowadzonego przez stronę osobiście albo w jej imieniu przez pełnomocnika, nietrudniącego się zawodowo udzielaniem pomocy prawnej uznano poniesione koszty sądowe (tj. stanowiące dochód budżetu państwa opłaty sądowe: wpis i opłaty kancelaryjne oraz zwrot wydatków), koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, przy czym dwie ostatnie pozycje nie mogą przekraczać łącznie wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego, wynikającego z odrębnych przepisów.
Analiza powyższych przepisów wskazuje, iż nie można zaliczyć kosztu sporządzenia skargi na podstawie umowy zlecenia przez osobę, która nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem tj. radcą prawnym lub adwokatem, do kosztów postępowania. Wydatek ten obciąża jedynie skarżącego.