Uzasadnienie
Uchwałą z dnia "[...]" r. Nr "[...]", Rada Miejska w R. ustaliła wysokość stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych Gminy R. na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg w zakresie infrastruktury "ostatniej mili".
W skardze, złożonej do tut. Sądu, Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały jako rażąco naruszającej przepisy prawa, w szczególności art. 40 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 595 z późn. zm.).
W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi jako bezprzedmiotowej lub umorzenie postepowania w sprawie. Stwierdziła, że uznała, iż w celu zapewnienia jasności i przejrzystości podejmowanych uchwał, uregulowania dotyczące ustalenia wysokości stawek opłat w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury "ostatniej mili" zostaną uregulowane łącznie z uregulowaniami dotyczącymi ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych.
W konsekwencji powyższego, uchwałą z dnia "[...]" r. Nr "[...]", Rada uchyliła zaskarżoną uchwałę, jednocześnie dokonując zmiany uchwały Nr "[...]" Rady Miejskiej w R. z dnia "[...]" r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych.
Organ podkreślił, że zgodnie z § 4 zaskarżonej uchwały Nr "[...]", uchwała ta miała zastosowanie do obiektów i urządzeń infrastruktury "ostatniej mili", dla których zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wydano po dniu wejścia życie uchwały. Do dnia 30 czerwca 2015 r. nie wydano jakiegokolwiek zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, zatem uchwała ta nie została wykorzystana.
Pismem procesowym z dnia 7 lipca 2015 r., Wojewoda cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Wobec skutecznego cofnięcia skargi, postępowanie w sprawie należało umorzyć. Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego, jako dysponenta skargi, jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.
Z uwagi na to, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne.
Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.