Uzasadnienie
Ł. T., reprezentowany przez adwokata A. R. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia "[...]", nr "[...]", odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P., znak: "[...]", z dnia "[...]" w przedmiocie nałożenia na skarżącego obowiązku zapłaty kwoty 67 837,18 złotych tytułem zwrotu kosztów wynikających z usunięcia, przechowania i oszacowania pojazdu marki "[...]" o nr rej. "[...]", zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w przypadku przymusowego wykonania tej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, zaś okoliczności sprawy uprawdopodabniają tezę, że decyzja Starosty jest dotknięta kwalifikowanymi wadami prawnymi powodującymi jej nieważność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Obowiązek wykazania zaistnienia powołanych przesłanek ciąży na wnioskodawcy, który w tym zakresie winien odnosić się do konkretnych okoliczności.
Dokonując oceny wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.
Sąd wziął pod uwagę, że nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Skutków zapłaty należności pieniężnej nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżoną do Sądu decyzją nałożono na skarżącego obowiązek zapłaty kwoty 67 837,18 złotych tytułem zwrotu kosztów wynikających z usunięcia, przechowania i oszacowania pojazdu marki "[...]" o nr rej. "[...]".
W świetle niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę wysokość nałożonego na skarżącego obowiązku zapłaty, należy przyjąć, że egzekucja tego obowiązku może narazić skarżącego i jego rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody przez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb. Kwota dochodzonego obowiązku zapłaty jest bowiem kwotą znaczną i wyegzekwowanie dochodzonej kwoty uprawdopodobnia wystąpienie w sprawie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W związku z powyższym, należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu zbadania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem jej zgodności z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.