Uzasadnienie
Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej decyzją z dnia 16 grudnia 2003 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w O. z dnia 19 listopada 2003 r. przyznającą A.B. pomoc finansową z przeznaczeniem na spłatę kredytu mieszkaniowego tytułem dofinansowania kosztów nabycia lokalu w wolnym obrocie, zgodnie z wnioskiem z dnia 3 października 2002 r. w wysokości 2,7 % wartości przysługującego lokalu mieszkalnego (36.144,80), tj. 987,- zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt siedem 00 /100 zł).
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że Dyrektor Aresztu Śledczego w O. uznał A.B. za uprawnionego do ubiegania się o przyznanie pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe na podstawie wniosku złożonego przez skarżącego w dniu 3 października 2002 r. Kwestie związane z rozpoznaniem i ewentualną realizacją przedmiotowego wniosku regulowało w tym okresie zarządzenie Nr 66 / 97 / CZSW MS z dnia 30 września 1997 r. w sprawie określenia wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. Urz. MS Nr 4 / 97, póz. 50). Konsekwencją wszczęcia przez Dyrektora Aresztu Śledczego w O. postępowania administracyjnego o udzielenie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, na podstawie wyżej wskazanego wniosku, było wydanie w dniu 22 października 2003 r. decyzji nr "[...]" Dyrektora Aresztu Śledczego w O., przyznającej wnioskodawcy przedmiotową pomoc finansową w wysokości 600 zł. Kolejną decyzją - nr "[...]" z dnia 19 listopada 2003 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w O., kontynuując realizację przedmiotowej pomocy finansowej, przyznał drugą ratę w kwocie 987 zł.
Aktualnie obowiązujące,tj. od dnia 30 września 2003 r. rozporządzenie MS z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, w § 8 ust. 3 rozstrzyga, iż " do spraw wszczętych z wniosków funkcjonariuszy złożonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia mają zastosowanie przepisy o których mowa w ust. l, z tym że funkcjonariuszowi przyznaje się pomoc finansową w wysokości nie niższej niż 20 % wartości przysługującego mu lokalu mieszkalnego ".Organ II instancji stwierdził, biorąc powyższe pod uwagę, że postępowanie Dyrektora Aresztu Śledczego w O. jest zgodne z wyżej wskazanym przepisem, a sprawa wszczęta wnioskiem z dnia 3 października 2002 r. winna być załatwiona w trybie cytowanego zarządzenia nr 66 / 97/CZSW MS z dnia 30 września 1997 r. Zgodnie z §.10 ust. l tego zarządzenia, jak również z 5 ust. l aktualnie obowiązującego rozporządzenia MS z dnia 24 czerwca 2003 r., wszczęcie sprawy przez organ I instancji o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego następuje na podstawie pisemnego wniosku osoby uprawnionej. W związku z tym kolejne wnioski w tej samej sprawie są bezprzedmiotowe i nieuzasadnione.
Skargę na powyższą decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł A. B. domagając się jej uchylenia.W uzasadnieniu podał, że jego wniosek z dnia 7 listopada 2003 r. o przyznanie dalszej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego winien być rozpoznany na podstawie nowych przepisów, tj. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r., a nie na podstawie zarządzenia nr 66 / 97 / CZSW Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r. Konsekwencją rozpoznania wniosku na podstawie wskazanego powyżej zarządzenia jest przyjęcie w decyzji nr "[...]" Dyrektora Aresztu Śledczego w O. z dnia 22 października 2003 r. mniej korzystnych warunków pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, między innymi przyjęcia złej wysokości wartości lokalu na jaką przyznano pomoc - przyjęto 20% wartości zamiast 25%, oraz przyjęcia złej podstawy obliczania pomocy poprzez przyjęcie wielkości przysługującego mieszkania na 33,20 m 2, zamiast 50 m2.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie, przytoczył argumenty użyte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodał, że niemożność jednorazowego zaspokojenia roszczeń skarżącego wynika z braku środków finansowych przyznawanych na ten cel.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - art.3 § l w związku z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, póz. 1270 /.
Tego rodzaju naruszenia prawa nie można przypisać wydanej w niniejszej sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej.
Zgodnie z art.61 § l kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei § 3 art.61 kpa wskazuje, iż datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe w dniu 3 października 2002 r..
Podstawą prawną przyznania wskazanej powyżej pomocy są przepisy obowiązującego wówczas zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r. w sprawie określenia wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. Urz. MS nr 4/97, póz. 50 /. Zarządzenie to wydane zostało na mocy delegacji zawartej w art.90 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. nr 61, poz.283 z późn. zm.).Upoważnia on Ministra Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Finansów do określenia, w drodze zarządzenia, wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej, o której mowa w ust. l. Tenże ust. l art.90 stanowi, że funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego.Powyższe zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r. straciło moc z dniem 30 września 2003 r. tj. z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 132, póz. 1235).
W § 8 ust.l tego rozporządzenia wskazano, iż pomocy finansowej nie przyznaje się funkcjonariuszowi, który uzyskał pomoc finansową na podstawie zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r. w sprawie określenia wysokości, szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (dz. Urz. Min. Spraw. Nr 4, póz. 50) w wysokości nie mniejszej niż 20 % wartości przysługującego lokalu mieszkalnego.W ust. 2 §.8 wskazano,iż funkcjonariusz, któremu na podstawie przepisów o których mowa w ust. l, przyznano pomoc finansową w wysokości niższej niż 20 % wartości przysługującego mu lokalu mieszkalnego lub przysługuje mu prawo do pomocy uzupełniającej, może ubiegać się o dalszą pomoc na podstawie tych przepisów.Z kolei §.8 ust.3 rozstrzyga, iż do spraw wszczętych z wniosków funkcjonariuszy złożonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia mają zastosowanie przepisy o których mowa w ust. l,z tym że funkcjonariuszowi przyznaje się pomoc finansową w wysokości nie niższej niż 20 % wartości przysługującego mu lokalu mieszkalnego.
W tym miejscu należy ponownie wskazać, iż wniosek o przyznanie pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe skarżący złożył w czasie obowiązywania zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1997 r., albowiem było to w dniu 3 października 2002r. Zatem tylko i wyłącznie na podstawie tych przepisów A. B. mógł w przedmiotowej sprawie ubiegać się o przyznanie kolejnej pomocy finansowej. Przyjęte więc w zaskarżonej decyzji normatywy co do wartości i wielkości lokalu na jaką przyznano pomoc są prawidłowe.
W zaskarżonej decyzji organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, wyczerpująco wyjaśnił przesłanki dokonanego rozstrzygnięcia i powołał przepisy prawa będące podstawą udzielenia pomocy finansowej.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę,skargę jako pozbawioną słuszności na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.