Uzasadnienie
B. Z. wystąpiła do Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wnioskiem o przyznanie jej uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w okresie od 23 października 1939 r. do 22 lutego 1940 r. w niemieckiej niewoli w obozie w O. Decyzją z dnia 22 lipca 2004 r. "[...]", wydaną z upoważnienia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, wniosek ów został rozpatrzony odmownie. Organ wskazał, iż podany obóz nie został wymieniony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154) ani - jak wynika z dostępnych materiałów - nie był obozem karnym lub wychowawczym, o którym mowa w § 5 pkt 2 i 3 tego rozporządzenia, wobec czego przedmiotowa represja nie jest represją w rozumieniu ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.).
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona podniosła okoliczności wskazujące na to, iż obóz, w którym przebywała realizował hitlerowską politykę eksterminacyjną.
Podtrzymując swe stanowisko, organ decyzją z dnia 7 grudnia 2004 r. "[...]" utrzymał w mocy decyzję własną.
Na decyzję tą B. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając bezpodstawność twierdzenia, iż "represja nie była represją", "obóz nie był obozem hitlerowskim".
W odpowiedzi na skargę organ orzekający w sprawie wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./).
Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanemu w sprawie ostatecznemu orzeczeniu administracyjnemu.
Zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), zwanej dalej ustawą o kombatantach Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych orzeka o spełnieniu warunków, o których mowa w art. 21 ustawy. Art. 21 ustawy stanowi, że uprawnienia określone w ustawie przysługują osobie, która m.in. uzyska decyzję potwierdzająca działalność wymienioną w art. l ust. 2 i w art. 2 albo fakty, o których mowa w art. 4 ustawy.
W przedmiotowej sprawie skarżąca ubiegała się o przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu przebywania w obozie hitlerowskim w O. Argumenty prezentowane przez stronę zmierzały do wykazania okoliczności, które miały sprawić, by organ orzekający w sprawie ustalił, że obóz w O. odpowiadał warunkom określonym w art. 4 ust. l ustawy o kombatantach.
Tak więc podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem miała ocena, czy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uprawniony był do dokonywania ustaleń w przedstawionym zakresie, zważywszy funkcjonowanie w obrocie prawnym wykazu miejsc odosobnienia o jakich mowa w art. 4 ust. l ustawy o kombatantach.
Do chwili wejścia w życie noweli z dnia 9 kwietnia 1999 r. (Dz. U. Nr 38 poz. 360) art. 8 ustawy o kombatantach powierzał prowadzenie wykazu miejsc odosobnienia Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, w związku z czym możliwe było jego uzupełnienie również w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie z wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich.
Z dniem 29 października 1999 r. stan prawny uległ zmianie. Według znowelizowanego art. 8 ust. l pkt 2 ustawy o kombatantach miejsca represji, o jakich mowa w art. 4 ust. l tejże ustawy określa Prezes Rady Ministrów w drodze rozporządzenia na wniosek Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po zasięgnięciu opinii Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu. W związku z tym wyłączona została możliwość uzupełnienia wykazu miejsc odosobnienia w ramach postępowania administracyjnego. Wykaz formułowany jako rozporządzenie stał się bowiem źródłem bezwzględnie obowiązującego prawa, jego postanowienia wiążą organ orzekający w przedmiocie uprawnień osób osadzonych w miejscach odosobnienia.
W tej sytuacji nie można zarzucić organowi orzekającemu w sprawie naruszenia prawa w zakresie prowadzenia ustaleń. Dlatego też skargę należało oddalić na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.