Uzasadnienie
W dniu 28 września 1999r. H. i A. N. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]", w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Postanowieniem z dnia 17 października 2002r. sygn. akt IV SA 1723/99 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 kpc w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995r, o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.) zawiesił postępowanie sądowe w tej sprawie.
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podjął zawieszone postępowanie sądowe.
Zarządzeniem z dnia 4 września 2006r. wyłączono z powyższej sprawy, do odrębnego postępowania skargę A. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Przedmiotowa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późniejszymi zmianami).
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II, w dniu 22 sierpnia 2006 roku skarżącemu zostało skutecznie doręczone, poprzez doręczenie zastępcze, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez własnoręczne podpisanie załączonej uwierzytelnionej kopii skargi i nadesłanie jej do sądu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Podstawę prawną nałożenia na skarżącego powyższego obowiązku stanowił art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia.
Ponieważ skarżący, mimo prawidłowo doręczonego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi i zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, nie nadesłał we wskazanym terminie uzupełnionej skargi, należało orzec jak w sentencji.