Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło E. K. (dalej jako: "skarżąca") przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia "[...]" r., uchylającej decyzję o przyznaniu świadczenia alimentacyjnego na uprawnionego B. M. W skardze skarżąca domagała się uchylenia postanowienia w związku z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wskazała, że data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie jest wpisana charakterem pisma jej męża, który nie pamięta kiedy odebrał przesyłkę. Dlatego uważa, że uznanie, iż odwołanie zostało wniesione po terminie jest niesłuszne, gdyż data doręczenia jest wpisana przez osoby trzecie. W myśl art. 46 § 1 k.p.a. odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowego. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnił w całości skargę, w ten sposób, że postanowieniem z dnia "[...]" r., nr "[...]" uchylił zaskarżone postanowienie z dnia "[...]" r. i przywrócił skarżącej termin do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że uznało za zasadne przywrócenie stronie terminu do wniesienia odwołania, gdyż organ nie dysponuje niebudzącym wątpliwości dowodem na to, kiedy nastąpiło doręczenie przedmiotowej decyzji do rąk dorosłego domownika strony. Kolegium podkreśliło, że obowiązkiem organu było należyte, niebudzące wątpliwości udokumentowanie doręczenia stronie decyzji, zaś niedopełnienie tego obowiązku nie powinno wywoływać negatywnych konsekwencji dla strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, który je wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Unormowanie to stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
W rozpoznawanej sprawie organ skorzystał z uprawnień wynikających ze wskazanego przepisu poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie skarżącej terminu do wniesienia odwołania, a więc uwzględnił skargę w całości, co skutkować będzie rozpatrzeniem odwołania. Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli zostało wyeliminowane z obrotu prawnego.
Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia, na podstawie cytowanego art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł, orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3.