Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia "[...]" sygn. akt "[...]" Wójt Gminy zaopiniował pozytywnie wstępny projekt podziału nieruchomości zabudowanej położonej w obrębie geodezyjnym D., Gmina S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr "[...]" na działki nr "[...]", nr "[...]". W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że C. S. wystąpił z wnioskiem podziału działki celem wydzielenia terenu na poprawę warunków działki nr "[...]" będącej także jego własnością. Działki stanowiące własność wnioskodawcy nie są objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ogólny zagospodarowania przestrzennego wsi S., zatwierdzony uchwałą Nr "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]"1991 r. (Dziennik Urzędowy Województwa "[...]") utracił moc obowiązującą z dniem "[...]"2002r. Organ I instancji stwierdził, iż podziału nieruchomości należy dokonać w oparciu o art. 94 ust. l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, póz. 2603 ze zm.), gdyż podział nieruchomości na cel wymieniony we wniosku jest zgodny z przepisami odrębnymi.
Na wymienione postanowienie zażalenie wniósł C. S. Zarzucił w zażaleniu, że z treści postanowienia oraz pisma Wójta Gminy z dnia "[...]"2005r. wynika, że działki będące jego własnością nie są objęte uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, choć dla wsi D. zatwierdzony jest taki plan. Brak planu ogólnego stanowi przeszkodę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla dzieci żalącego się, którym opisane działki zamierza przekazać. C. S. w zażaleniu wniósł o ujęcie działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Postanowieniem z dnia "[...]"2005r. Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium argumentowało, iż w sprawie rzeczą bezsporną jest, że dla terenu na którym położona jest działka nr "[...]" brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla wsi D. obowiązują obecnie dwa plany miejscowe (jednostka E i jednostka F), jednak żaden z nich nie obejmuje rzeczonej działki. Zasady i tryb sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego reguluje ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 117 ze zm.).
W świetle przepisów tejże ustawy planowanie miejscowe jest w zasadzie fakultatywne, a organem właściwym w przedmiocie podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie przystąpienia do planu jest rada gminy. Brak miejscowego planu nie uniemożliwia zabudowy terenu, a w takim przypadku konieczne jest jedynie otrzymanie decyzji o warunkach zabudowy. Brak miejscowego planu nie stanowi także - w ocenie organu II instancji - przeszkody w podziale nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 94 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadku braku planu miejscowego -jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu, a gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z przepisami odrębnymi. W sytuacji podziału nieruchomości położonej na obszarze dla którego brak jest planu, opinia dotycząca projektu podziału działki dotyczy spełnienia warunków określonych w art. 94 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami. Opinia wyrażona postanowieniem organu I instancji stwierdza zgodność wstępnego projektu podziału działki z przepisami odrębnymi i jest korzystna dla wnoszącego zażalenie.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył C. S. W skardze zarzucił postanowieniu Kolegium brak merytorycznego rozpoznania zażalenia, wniesionego w dniu 18 kwietnia 2005r. w sprawie pominięcia jego działek budowlanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Według skarżącego, Kolegium powinno w swoim postanowieniu nakazać Gminie uzupełnienie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego przez objęcie nim jego nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Organ dodatkowo wskazał, iż sprawa zmiany planu zagospodarowania przestrzennego wykracza poza granice sprawy będącej przedmiotem zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § l pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.).
Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w niniejszym postępowaniu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie wstępnego projektu podziału nieruchomości. W sprawie poza sporem pozostaje, iż w chwili orzekania przez organy administracji zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji działka nr "[...]" będąca własnością C. S. nie była objęta ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących dla wsi D. Fakt ten potwierdza dokumentacja zgromadzona przez organ odwoławczy ("[...]" akt administracyjnych).
W konsekwencji organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż podziału nieruchomości należało dokonać w oparciu o art. 94 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu, a gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia planu - podziału nieruchomości można dokonać, o ile jest on zgodny z przepisami odrębnymi, a jeżeli przed dniem złożenia wniosku o podział była wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, obowiązująca w dniu złożenia wniosku, podziału można dokonać pod warunkiem, iż jest on zgodny z warunkami określonymi w tej decyzji. Decyzja o podziale nieruchomości winna być poprzedzona opinią wydaną w formie postanowienia przez właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. l ustawy (art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami).
Z akt administracyjnych wynika, że dla działek skarżącego brak było w dniu złożenia wniosku o podział nieruchomości, obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W zaskarżonym orzeczeniu zasadnie przyjęto, iż podział nie narusza przepisów odrębnych, dlatego też organ mógł pozytywnie zaopiniować podział nieruchomości, którego dokonano zgodnie z wnioskiem C. S. Z tych względów przyjąć należy, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Skarżący nie kwestionuje zresztą samego podziału nieruchomości, wskazuje natomiast, iż działki będące jego własnością winny zostać objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a Kolegium winno zobowiązać Gminę do uzupełnienia planu tak by plan obejmował także działki skarżącego. Słuszne jest stanowisko organu II instancji, zgodnie z którym kwestie związane z uchwaleniem bądź też zmianą planu miejscowego wykraczały nie tylko poza granice postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem, ale także poza właściwość rzeczową Kolegium. Stosownie bowiem do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które regulują uchwalenie planów miejscowych, Kolegium nie jest organem, który wykonując zadania z zakresu administracji publicznej ma jakikolwiek wpływ na to czy plan miejscowy zostanie uchwalony lub zmieniony oraz na treść tegoż planu. Procedura uchwalania planu została określona w Rozdziale 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według której uchwalenie planu miejscowego należy do rady gminy, a poprzedzone jest szeregiem czynności wymienionych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym np. uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (art. 12 ustawy), podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ustawy), sporządzenie projektu planu (art. 15 ustawy), rozpatrzenie uwag do projektu planu (art. 20 ustawy).
Postępowanie dotyczące uchwalenia planu miejscowego nie jest prowadzone w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a Kolegium nie jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów tego Kodeksu w stosunku do organów gminy biorących udział w procedurze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca bowiem nie przewidział w żadnym przepisie udziału samorządowych kolegiów odwoławczych w procedurze przyjmowania planu.
Procedura uchwalenia planu miejscowego wykracza także poza granice postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości. Skutki prawne podziału nieruchomości (podział nieruchomości w stosunku do indywidualnie określonego właściciela) są bowiem diametralnie odmienne od skutków uchwalenia planu (podjęcie aktu prawa miejscowego - art. 14 ust. 8 ustawy). Poza tym przepisy o podziale nieruchomości nie odnoszą się w żadnej mierze do konieczności sporządzenia planu miejscowego, stanowiąc jedynie o konieczności zawieszenia postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości na 12 miesięcy w przypadku złożenia wniosku o podział po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga, że przepisy regulujące podział nieruchomości umożliwiają dokonanie podziału pomimo braku sporządzenia planu miejscowego właśnie w oparciu o art. 94 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Należy także podkreślić, że sąd administracyjny związany jest granicami sprawy, której dotyczy skarga (art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacza to, iż skoro do Sądu zostało zaskarżone postanowienie organu dotyczące projektu podziału nieruchomości to Sąd władny był skontrolować jedynie legalność tego postanowienia, nie mógł natomiast orzekać o zgodności z prawem uchwał, którymi przyjęto miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące dla wsi D. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W tym stanie prawnym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.