Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 marca 2013 r., Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nałożył na M.W. "[...]", karę pieniężną w łącznej kwocie 11.950 zł za określone w decyzji naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, tj.: - brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska – w kwocie 4.600 zł,
- - okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy w wysokości 300 zł za każdą wykresówkę, tj. 2x300zł – w kwocie 600 zł,
- - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w wysokości 500 zł za każdą wykresówkę, tj. 3x500 zł – w kwocie 1.500 zł,
- - skrócenie dziennego czasu odpoczynku – w kwocie 4.200 zł,
- - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu – w kwocie 1.050 zł.
M.W. "[...]", złożyła odwołanie od powyższej decyzji w części, dotyczącej stwierdzonych naruszeń braków w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy oraz nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z kart kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Odwołująca się zarzuciła, że wbrew stanowisku organu, kierowca P.R dopełnia obowiązku wpisania w wykresówkach swojego imienia, a charakter pisma jest indywidualną cechą każdego człowieka i determinowany może być różnymi czynnikami.
Jednocześnie podniosła, że w dniach 13, 14 i 15 stycznia 2012 r., kierowca P.R. miał okresy wolne i nie prowadził pojazdu, a informacja ta przekazana została organowi kontroli dwukrotnie: raz w dniu rozpoczęcia kontroli w ewidencji czasu pracy kierowcy oraz po raz drugi wraz z wyjaśnieniami, przesłanymi organowi kontroli, do których również dołączono ewidencję czasu pracy kierowcy.
Decyzją z dnia 29 maja 2013 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na odwołującą się karę pieniężną w wysokości 11.350 zł za stwierdzone naruszenia z lp.6.3.6.1., lp.5.3, lp.5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że analiza zapisów wykresówek kierowcy P.R. wykazała brak wpisu imienia kierowcy. Umieszczone na wykresówkach po nazwisku symbole nie wskazują na imię kierowcy. W związku z powyższym, w ocenie organu II instancji, uzasadnione było nałożenie kary w wysokości 4.600 zł (92 wykresówki x 50 zł za brak imienia na jednej wykresówce), tj. za stwierdzone naruszenie z lp. 6.3.6.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji błędnie stwierdził, iż przedsiębiorca nie okazał dokumentów o nieprowadzeniu pojazdu przez kierowcę P.R. w dniach: 13, 14 i 15 stycznia 2012 r. Organ stwierdził, że przedsiębiorca podczas kontroli w przedsiębiorstwie okazał dokument potwierdzający nieprowadzenie pojazdu przez kierowcę P.R. – ewidencję czasu pracy kierowcy, z której wynika, że kierowca ten w tych dniach nie prowadził pojazdu. Organ odwoławczy stwierdził, że lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje nieokazanie wykresówki, karty kierowcy lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, którym może być każdy dokument, w tym ewidencja czasu pracy. Wobec czego organ powinien uwzględnić każdy dokument potwierdzający fakt nieprowadzenia pojazdu okazany podczas wykonywanych czynności kontrolnych w siedzibie przedsiębiorstwa. Wobec tego, organ odwoławczy stwierdził, że niezasadne jest nakładanie kary pieniężnej w wysokości 600 zł.
W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, M. W. zakwestionowała decyzję organu II instancji w części dotyczącej: nałożenia kary pieniężnej w kwocie 4.600 zł z tytułu braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów imienia kierowcy oraz nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł z tytułu nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, której skarga dotyczy oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego:
- - art. 15 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że zasadne jest wymierzenie kary w wysokości 4.600 zł,
- - art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 oraz lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, a w konsekwencji uznanie przez organ II instancji, że zasadne jest wymierzenie kary w wysokości 600 zł z tytułu nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w przypadku, gdy organ I instancji wydał decyzję z karą 1.500 zł z tytułu powyższego naruszenia;
- 2) naruszenie art. 7 i 8 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności poprzez niewyjaśnienie, czy wpisywane przez kierowcę P.R. imię na wykresówkach wpisywane jest zgodnie z jego charakterem pisma.
W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Transportu Drogowego przyznał, że zgodnie z lp.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcja przewidziana za stwierdzone naruszenie - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - wynosi 500 zł. Wobec tego, uznanie przez organ odwoławczy, że sankcja nałożona za 3 dni przez organ I instancji jest niezasadna, powinno oznaczać, że kara powinna być niższa o 1.500 zł, a nie – jak to przyjął organ odwoławczy – o 600 zł. W tym zakresie organ odwoławczy podzielił zarzut strony, jednakże, mając na względzie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ nie mógł uznać skargi, bowiem nie zgadza się z argumentacją strony odnośnie naruszenia lp.6.3.6.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu, umieszczone na wykresówce P.R. po nazwisku symbole nie wskazują na imię kierowcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz, 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Oznacza to, że rola sądu sprowadza się do badania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania organu w załatwianiu spraw poprzez wydanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaś art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały częściowo podjęte z naruszeniem przepisów prawa.
Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca – będąca adresatem zaskarżonej decyzji – była podmiotem, wykonującym przewozy drogowe w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1256 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Natomiast zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6).
W niniejszej sprawie niesporne jest, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącej stwierdzono naruszenia, wymienione w załączniku nr 3, tj.: brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska, okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, skrócenie dziennego czasu odpoczynku oraz przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu.
Strona skarżąca nie kwestionuje wskazanych naruszeń, oprócz: braku wpisu na 92. wykresówkach imienia kierowcy oraz nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach 13, 14 i 15 stycznia 2012 r. Zdaniem skarżącej, kierowca P.R. dopełnia obowiązku wpisania na zakwestionowanych przez organy wykresówkach swojego imienia. W żadnym z wymienionych przez organy przypadków nie zaniechał on obowiązku wpisania swojego imienia, czy też nie posługiwał się inicjałami.
Ponadto, nie bez znaczenia, w ocenie skarżącej, jest fakt technicznych ograniczeń wykresówki, ponieważ pole do wypełnienia imienia i nazwiska jest dość ograniczone, szczególnie, jeżeli imię i nazwisko zawierają wiele liter – jak to jest w przypadku P. R. Ponadto, skarżąca nie zgodziła się z decyzją organu odwoławczego o nienakładaniu kary pieniężnej w wysokości 600 zł, pomimo że organ ten uznał za nieuzasadnione nałożenie przez organ I instancji kary w wysokości 1500 zł za nieokazanie. podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu.
Odnosząc się do kary w wysokości 1.500 zł, należy stwierdzić, że jej nałożenie nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z postanowieniami lp.6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy, warunkiem nałożenia kary za nieudokumentowanie nieprowadzenie pojazdu, jest nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Dokumentem, o którym mowa w tym przepisie jest niewątpliwie również ewidencja czasu pracy kierowcy, która znajduje się w aktach sprawy. Przyznał to także organ odwoławczy w swojej decyzji z dnia 29 maja 2013 r., stwierdzając, że z dokumentów wynika, iż kierowca P.R. w dniach 13, 14 i 15 stycznia 2012 r. nie prowadził pojazdu, a dokumentem to potwierdzającym może być każdy dokument, w tym również ewidencja czasu pracy kierowcy. Organ podzielił też zarzut skargi w powyższym zakresie wskazując w odpowiedzi na skargę, że winien był nałożyć na skarżącą karę niższą o 1.500 zł, a nie o 600 zł. Reasumując, nałożenie kary w wysokości 1.500 zł za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, należy uznać za nieuzasadnione i bezpodstawne.
Odnośnie naruszenia, polegającego na braku w wykresówkach przepisowych wpisów w zakresie imienia kierowcy, nie można zgodzić się z orzeczoną karą w wysokości 4.600 zł za brak wpisania w 92. wykresówkach okazanych do kontroli, imienia kierowcy (lp. 6.3.6.1 załącznika do ustawy, sankcjonującego brak w wykresówce przepisowych wpisów karą pieniężną w wysokości 50 zł za brak każdej danej).
Zgodnie z art. 15 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 3821/85 – każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: na początku używania wykresówki – swoje nazwisko i imię. Bezspornym w sprawie jest fakt, że na wymienionych wykresówkach nie znajdowało się pełne imię kierowcy, a jedynie pierwsza i ostatnia litera (lub dodatkowo środkowa) imienia i pełne nazwisko kierowcy. Niewątpliwie też, istotą powołanego przepisu rozporządzenia jest przypisanie danej wykresówki do konkretnego kierowcy, uniemożliwienie wykorzystania tej wykresówki przez inną osobę, uniemożliwienie dokonywania ewentualnych nadużyć. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, znaczenie wskazanej normy prawnej musi uwzględniać cel omawianej regulacji prawnej. Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 640/12, wskazując, że z preambuły do rozporządzenia nr 3821/85 wynika, że stosowanie urządzeń rejestrujących mogących wskazywać okresy aktywności, ma na celu zapewnienie skutecznej kontroli stosowania obowiązujących w tym zakresie rozwiązań prawnych.
W związku z tym należy przyjmować, że wypisanie imienia kierowcy na wykresówce jest obowiązkowe w sytuacji, gdy brak jego wskazania uniemożliwi przyporządkowanie wykresówki do konkretnego kierowcy, zatrudnianego przez przedsiębiorcę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 maja 2013 r., sygn.. akt II SA/Ol 241/13). Skoro więc zapisy na analizowanych wykresówkach identyfikowały kierowcę w sposób niebudzący wątpliwości, nie można mówić o możliwości wystąpienia ewentualnego nadużycia przy korzystaniu z tych wykresówek. Z ustaleń faktycznych wynika, że przedsiębiorca zatrudniał czterech kierowców, z których żaden inny nie miał nazwiska "R.". Kontrolujący nie miał więc żadnych problemów z przyporządkowaniem okazanych wykresówek do konkretnego kierowcy, tym bardziej, że oznaczenie imienia – w ocenie Sądu - również nie budzi wątpliwości. Brak zaś wskazania pełnego brzmienia imienia kierowcy na wykresówkach nie uniemożliwił w żadnym stopniu weryfikacji przestrzegania w przedsiębiorstwie obowiązków i warunków przewozu drogowego. W związku z tym, brak jest podstaw do uznania powyższego braku za naruszenie, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej.
Z powyższych względów, należało uchylić decyzje organów obu instancji. W związku z treścią tych decyzji, ustalającą łączną wysokość kary pieniężnej za wszystkie stwierdzone naruszenia, niezbędne było uchylenie tych decyzji w całości - w celu prawidłowego określenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia.
Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyższe wywody Sądu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 wskazanej ustawy.