Uzasadnienie
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 21 lipca 2009 r. skardze P.B. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Rektora "[...]" z dnia 15 czerwca 2009 r. "[...]" i poprzedzającego go postanowienia tego organu z dnia 28 kwietnia 2009 r., rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonym postanowieniem Rektor "[...]" utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 28 kwietnia 2009 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie nieważności postanowienia Dziekana Wydziału Nauk Technicznych z dnia 6 marca 2009 r., "[...]".
W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o umorzenie postępowania w sprawie, gdyż działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r. stwierdził nieważność własnego postanowienia z dnia 15 czerwca 2009 r. utrzymującego w mocy postanowienie z dnia 28 kwietnia 2009 r.
Pismem procesowym z dnia 23 lipca 2009 r. skarżący również wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zaskarżone orzeczenie zostanie wyeliminowane z porządku prawnego m.in. w trybie autokontroli. Podstawę prawną do takiego działania organu administracji stanowi art. 54 § 3 p.p.s.a., zezwalający organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W rozpoznawanej sprawie Rektor postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r. działając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił skargę w całości i stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia.
W tych okolicznościach wniosek o umorzenie postępowania zasługuje na uwzględnienie. Zaistniały bowiem okoliczności, które uczyniły zbędnym wydanie wyroku w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym, Sąd uznając, że zaistniały okoliczności, które czyniły zbędnym wydanie wyroku w tej sprawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a., umorzył postępowanie sądowe.
W przedmiotowym postępowaniu Sąd rozważył również kwestię dopuszczalności stwierdzenia nieważności własnego postanowienia przez Rektora i uznał, że wykładnia art. 207 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365, ze zm.) prowadzi do wniosku, że rektor jest uprawniony do podjęcia rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Przepis art. 207 ust. 3 tej ustawy nie ogranicza bowiem kompetencji rektora wyłącznie do wznowienia postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego i wydania dyplomu oraz do stwierdzenia nieważności decyzji w tych sprawach.
W związku z tym przyjąć należy, że rektor ma takie same uprawnienia, jak organy wymienione w art. 155 K.p.a. Przyjęcie odmiennego stanowiska powodowałoby sytuację, w której nie byłoby organu właściwego do stwierdzenia nieważności w podobnych sprawach. Nadzór ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego nie obejmuje decyzji administracyjnych wydawanych przez rektora.
Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na uwzględnienie przez organ administracji skargi w całości powoduje, że skarżącemu przysługuje od tego organu zwrot kosztów postępowania, co wynika z art. 201 § 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie koszty sądowe stanowi uiszczony od skargi wpis sądowy w wysokości 100 zł oraz opłata za sporządzenie skargi przez radcę prawnego w wysokości 240 zł, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349, z późn. zm.).
Wobec powyższego, na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie drugim sentencji.