Uzasadnienie
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w dniu 26 czerwca 2009r. skardze pełnomocnik P.B. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]" Nr "[...]" oraz poprzedzającego go postanowienia tego organu z dnia "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie skreślenia z listy studentów kierunku mechatronika, o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazano, iż postanowienia te wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, gdyż wydano je na skutek wniosku o zawieszenie postępowania nieważnościowego, który nie został własnoręcznie podpisany przez skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Podał, iż analizując zarzuty skargi uznał ich zasadność i na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowieniem z dnia 14 lipca 2009r. Nr "[...]" stwierdził nieważność własnego postanowienia z dnia "[...]", jak też poprzedzającego go postanowienia z dnia "[...]", wobec czego nastąpiło uwzględnienie skargi w całości. Wraz z odpowiedzią na skargę organ przesłał postanowienie z dnia 14 lipca 2009r.
Pismem procesowym z dnia 23 lipca 2009r. P.B. także wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania w trybie art. 201 § 1 ustawy ppsa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę sądu administracyjnego na postanowienie rektora, a zatem na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: ustawą ppsa.).
Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 3 ppsa., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe.
W doktrynie oraz judykaturze panuje zgodny pogląd, iż do tej kategorii przyczyn umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego należy zaliczyć uwzględnienie skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli, określonym w art. 54 § 3 ustawy ppsa. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 403 oraz postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2007r. sygn. akt II FSK 1259/06, niepubli.). Stosownie do treści wskazanego przepisu, organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W niniejszej sprawie Rektor Uniwersytetu skorzystał z tej możliwości i postanowieniem z dnia 14 lipca 2009r. Nr "[...]" działając w trybie art. 54 § 3 ustawy ppsa. uwzględnił skargę w całości i stwierdził nieważność skarżonego postanowienia z dnia "[...]" oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia "[...]" jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.
Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że zaskarżone i poprzedzające je postanowienie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a w konsekwencji postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i z tego powodu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy ppsa., należało orzec o jego umorzeniu.
W przedmiotowym postępowaniu rozważono także kwestię dopuszczalności stwierdzenia nieważności własnego postanowienia przez Rektora z uwagi na okoliczność, iż nie jest to organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 1 Kpa. Z treści art. 207 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365, ze zm.) wynika, że do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 7 i 8, decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Stosownie zaś do art. 60 ust. 6 ww. ustawy organami jednoosobowymi uczelni są rektor i kierownicy podstawowych jednostek organizacyjnych.
Kierownikiem wydziału jest dziekan. Natomiast od decyzji kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej służy odwołanie do rektora - stosownie do art. 70 ust. 2 tej ustawy. Nadto z art. 36 ust. 1 tej ustawy wynika uprawnienie ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do stwierdzania nieważności uchwał organu kolegialnego uczelni lub decyzji rektora, za wyłączeniem decyzji administracyjnej, w przypadku stwierdzenia niezgodności z prawem lub statutem uczelni. Wobec takiego brzmienia powołanych wyżej regulacji nie może budzić wątpliwości okoliczność, iż rektor posiada uprawnienie organu właściwego do stwierdzenia nieważności decyzji / postanowień na które służy zażalenie, o którym mowa w art. 157 § 1 Kpa. Przyjęcie odmiennego stanowiska powodowałoby sytuację, w której nie byłoby organu właściwego do stwierdzenia nieważności aktów administracyjnych w sprawach, o których mowa w art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym.
Koszty sądowe zasądzono w oparciu o treść art. 201 § 1 ustawy ppsa., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania sądowego z przyczyny określonej w art. 54 § 3 uppsa. Na zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw składa się kwota 100 zł uiszczonego wpisu sądowego oraz kwota 240 zł wynikająca z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).