Uzasadnienie
Uzasadnienie:
W dniu 09 grudnia 1999 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga T. i R. W., K. i T.. B., J. U., T. C. i Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 08 listopada 1999 roku w przedmiocie nakazu rozbiórki altany i szopy.
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie w sprawie.
Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo ustroju sądów administracyjnych i ustawę — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 ze zmianami) sprawa została przekazana do rozpoznania przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie powziął wiadomość o tym, że skarżący T. C. zmarł dnia 08.08.2000r.
Postanowieniem z dnia 14 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podjął zawieszone postępowanie a w dniu 8 grudnia 2005 r. zarządził wyłączenie sprawy ze skargi T. C. do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Spadkobiercy T. C. (wdowa po nim M. C. - działająca w imieniu własnym oraz małoletniej córki M. C. - oraz córki B. C. i A. C.) złożyły oświadczenia, że nie przystępują do sprawy w miejsce zmarłego skarżącego.
W tym stanie faktycznym Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania wywołanego skargą T. C., określone w art. 130 § l zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270).
Wobec tego orzeczono jak w sentencji postanowienia.