Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wyrokiem z dnia 6 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 26 stycznia 2004 r. i utrzymaną nią mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 Iutego2003 r. orzekającą brak podstaw do stwierdzenia u Z. G. choroby zawodowej.
Sąd ten stwierdził, iż po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wcześniejszej decyzji w przedmiocie choroby zawodowej, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, ponownie rozpoznając sprawę, uzupełnił dochodzenie epidemiologiczne, jednakże postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ w postępowaniu administracyjnym nadal nie wyjaśniło wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Sąd wskazał na potrzebę ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem przesłanek, o których mowa w § l ust. l i 2 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U Nr 65,poz. 294 ze zmianami)
W toku kolejnego ponownego rozpatrywania sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zgromadził dokumentację lekarską z przebiegu leczenia Z. G., a następnie zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w L. o udzielenie dodatkowych wyjaśnień, czy nie byłoby celowe przeprowadzenie dodatkowych badań w kierunku ustalenia przyczyn utraty słuchu przez wnioskodawcę. Inspektor Sanitarny zauważył, że poprzednio Instytut jako przyczynę częściowego ubytku słuchu wskazywał nadciśnienie tętnicze, a dokumentacja medyczna nie zawiera zapisów dotyczących leczenia tego schorzenia.
Instytut Medycyny Pracy w L. pismem z dnia 13 maja 2005 r. zawiadomił Powiatowego Inspektora Sanitarnego, że po ponownej analizie dokumentacji lekarskiej i po zapoznaniu się w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, nie znajduje uzasadnienia dla przeprowadzenia powtórnych badań słuchu. Wskazał, że Z. G. był dwukrotnie poddawany kompleksowym badaniom audiologicznym, w wyniku których stwierdzono "obustronny odbiorczy wysokoczęstotliwościowy ubytek słuchu typu pozaślimakowego małego stopnia, a przeprowadzone przez lekarza chorób wewnętrznych pomiary ciśnienia tętniczego wykazały nadciśnienie. Instytut podał, że uraz akustyczny charakteryzuje się ubytkiem słuchu typu ślimakowego. Ubytek typu pozaślimakowego nie może być przyczynowo wiązany z narażeniem na hałas. Wśród zaburzeń słuchu należy brać pod uwagę nieżyt trąbek słuchowych u osoby po przebytej operacji skrzywienia nosa i obcięciu małżowiny nosowej oraz nadciśnienie tętnicze.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dnia 22 lutego 2005 r. sporządził kartę oceny narażenia zawodowego, a następnie 15 czerwca 2005 r. wydał decyzję stwierdzającą brak podstaw do stwierdzenia u wnioskodawcy choroby zawodowej.
Do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wpłynęło pismo Z. G., datowane 26 czerwca 2005 r., zatytułowane "odwołanie" od decyzji Powiatowego Inspektora Pracy z dnia 15 czerwca 2005 r., w którym strona domagała się uznania schorzenia słuchu za chorobę zawodową.
W wyniku rozpatrzenia tego pisma Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 3 sierpnia 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 czerwca 2005 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Z. G. wnosił o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, jako niezgodnej z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zarzucał ponadto, iż nadal nie zostało zbadane jego środowisko pracy.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje kontroli legalności decyzji wydanej przez organ administracji publicznej w aspekcie jej zgodności z obowiązującym prawem procesowym i materialnym.
Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, póz. 1270 ze zmianami), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów prawa, jeśli mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia.
W rozpoznawanej sprawie Sąd z urzędu stwierdził wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Uchybienia te spowodowały konieczność stwierdzenia jej nieważności.
Mianowicie, w przedłożonych Sądowi aktach sprawy administracyjnej znajduje się pismo z dnia 26 czerwca 2005 r., nazwane "odwołaniem", lecz nie podpisane przez Z. G. Wobec tego należało uznać, że pismo to zawiera braki, które uniemożliwiły organowi orzekającemu nadanie sprawie administracyjnej dalszego biegu. Wprawdzie kodeks postępowania administracyjnego przyjął zasadę ograniczonego formalizmu lecz art. 63 § 3 k.p.a. wyraźnie stanowi, że podanie powinno być podpisane. To samo dotyczy odwołania, wszczynającego postępowanie odwoławcze. W przypadku, gdy organ, do którego wpłynęło pismo zmierzające do wszczęcia postępowania, stwierdził brak na nim podpisu, winien był wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania. (art. 64 § 2 k.p.a.)
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny jednakże pismo z dnia 26 czerwca 2005 r. bezpodstawnie potraktował jako odwołanie, mimo iż nie spełniało ono wymogów dotyczących odwołań, gdyż nie było podpisane.
Trudno w takiej sytuacji mówić o skutecznej czynności procesowej strony, jaką jest wniesienie odwołania.
Postępowanie odwoławcze nie jest postępowaniem, które może zostać wszczęte z urzędu. Zasadą jest, iż uruchamia je prawidłowe wniesienie odwołania,
W niniejszej sprawie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją, od której została wniesiona skarga, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, która de facto nie została zaskarżona.
Skoro organ administracji publicznej rozpoznał sprawę w instancji odwoławczej, mimo braku odwołania strony od decyzji organu I instancji, to zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i jest dotknięta wadą nieważności, określoną w art. 156 § l pkt 2 k.p.a.
W myśl art. 145 § l pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdzi nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego. Przesłanki te zaistniały w rozpoznawanej przez Sąd sprawie.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku, na mocy cytowanego art. 145 § l pkt 2 p.p.s.a.