Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 maja 2006r. Nr "[...]" Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., działając z upoważnienia Burmistrza tego miasta zobowiązał A. M. do zwrotu nienależnie pobranych zaliczek alimentacyjnych, przyznanych na D. i A. M., w kwocie 840 zł, wypłacanych na podstawie decyzji MOPS z dnia 14 października 2005r. w okresie od 1 września do 30 listopada 2005r. oraz w kwocie 142,38 zł, wypłacanych na podstawie decyzji MOPS z dnia 12 grudnia 2005r. w okresie od 1 do 31 grudnia 2005r.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż przyznane pierwotnie zaliczki alimentacyjne przekraczały faktyczną wysokość świadczeń alimentacyjnych osób uprawnionych.
A. M. odwołała się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., wnosząc o weryfikację wskazanej decyzji.
Decyzją z dnia 14 lipca 2006r. Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji, wbrew art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), nie wydał najpierw decyzji ustalającej kwoty nienależnie pobranych świadczeń. Organ podniósł, iż ustalenie nienależnie pobranych świadczeń następuje w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja taka ma charakter konstytutywny, co skutkuje, że publicznoprawne zobowiązanie strony do zwrotu świadczenia powstaje dopiero z datą uzyskania przez tę decyzję waloru ostateczności w rozumieniu art. 16 kpa.
Ponadto Kolegium wskazało na potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu udowodnienia, że świadczenie było nienależnie pobrane. Organ odwoławczy zauważył bowiem, iż organ I instancji nie zgromadził materiału dowodowego pozwalającego przyjąć, że wystąpiła jedna z przesłanek art. 30 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Ponadto Kolegium wyjaśniło, iż obligatoryjny charakter przepisu art. 30 ust. 6 wskazanej ustawy, nakazuje, aby zwrot świadczeń nienależnie pobranych odbywał się jedynie poprzez potrącenie z wypłacanych świadczeń rodzinnych.
W dniu 14 sierpnia 2006r. A. M. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję wydaną w trybie odwoławczym. Skarżąca nie podniosła żadnych konkretnych zarzutów, a jedynie wniosła o zweryfikowanie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 8 listopada 2006r., przed tutejszym Sądem, A. M. cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania. Wobec czego pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego również wniósł o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W myśl art. 60 wskazanej ustawy cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że czynność ta zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji