Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia "[...]", D. C. zwróciła się do Burmistrza B.P. o wymeldowanie z należącego do niej lokalu przy ul. G. "[...]" w D. A. Ż. Decyzją z dnia "[...]", Burmistrz B.P. orzekł o wymeldowaniu A. Ż. z miejsca pobytu stałego z lokalu przy ul. G. "[...]" w D. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zostały spełnione przesłanki do wymeldowania określone w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdyż od 1999r. A. Ż. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania, lecz u swojej matki w D. przy ul. G. "[...]".
W odwołaniu od powyższej decyzji, A. Ż. nie zgodził się z oceną sprawy dokonaną przez organ I instancji i zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Podniósł, że organ nie zbadał wszystkich okoliczności, które miały znaczący wpływ na ustalenie przyczyn opuszczenia przez niego miejsca stałego zameldowania. Ponadto wskazał, że przedmiotowa decyzja została podpisana nie przez Burmistrza B.P., ale Zastępcę Burmistrza, co jego zdaniem narusza art. 107 § 1 w zw. z art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Decyzją z dnia "[...]", Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy – na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przepisów regulujących zasady i tryb wymeldowania z miejsca pobytu stałego – podniósł, że zameldowanie w lokalu ma na celu wyłącznie potwierdzenie faktu pobytu w lokalu i nie rodzi żadnych uprawnień do przebywania w tym lokalu. Jeżeli zatem zameldowanie, czyli zapis o miejscu pobytu osoby w zbiorze meldunkowym, nie odzwierciedla stanu faktycznego, a nieprzebywanie w lokalu ma charakter trwały, zasadne jest wykreślenie zapisu o miejscu pobytu ze zbioru, nawet wbrew woli osoby, której ten zapis dotyczy.
Ponadto organ podkreślił, że podpisanie decyzji o wymeldowaniu przez Zastępcę Burmistrza B. P. nie naruszyło art. 107 § 1 kpa., bowiem na mocy art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, wójt może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych w jego imieniu. Jak ustalił organ odwoławczy Zastępca Burmistrza, który podpisał zaskarżoną decyzję, posiadał umocowanie od Burmistrza B.P. do dokonania tej czynności.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., A. Ż. podniósł, że organ odwoławczy nie dał wiary wnioskom i okolicznościom wskazanym w odwołaniu od decyzji organu I instancji, czym nie dopełnił właściwej oceny formalnej, do czego obliguje go ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
W świetle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 54 § 1 cytowanej ustawy, skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W niniejszej sprawie, decyzja Wojewody z dnia "[...]", zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie złożenia skargi, została doręczona skarżącemu w dniu 17 czerwca 2010r. Termin do złożenia skargi na tę decyzję upłynął zatem w dniu 19 lipca 2010r.
Z akt sprawy wynika natomiast, że A.Ż. co prawda wniósł skargę z zachowaniem terminu (15 lipca 2010r. – data nadania przesyłki pocztowej), jednak skierował ją bezpośrednio do tutejszego Sądu, a zatem niezgodnie z art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga ta wpłynęła do sądu w dniu 19 lipca 2010r. W przypadku skierowania skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten przekazuje niezwłocznie skargę właściwemu organowi, jednakże datą wniesienia skargi jest wówczas dzień przekazania jej do organu administracji publicznej przez sąd.
W rozpoznawanej sprawie skarga została przekazana przez sąd Wojewodzie w dniu 20 lipca 2010r., a zatem tę datę należy przyjąć za dzień wniesienia skargi, co skutkuje uznaniem, że wniesiona została ona z uchybieniem ustawowemu terminowi i na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje jej odrzucenie. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.