Uzasadnienie
S. R. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Naczelnika Wydziału Komunikacji w Starostwie Powiatowym dotyczącą odmowy zarejestrowania samochodu marki "[...]"I. Podał, iż przedmiotowy pojazd skarżący nabył na giełdzie. W toku postępowania o jego rejestrację stwierdzono, iż poprzedni dowód rejestracyjny pojazdu jest fałszywy. W związku z tym w dniu "[...]" Naczelnik Wydziału Komunikacji, Transportu i Dróg w Starostwie Powiatowym działający z upoważnienia Starosty odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu. Przeprowadzone postępowanie prokuratorskie potwierdziło fakt sfałszowania dokumentu, jednak zostało ono umorzone z uwagi na brak wykrycia sprawców przestępstwa. Odrębne postępowanie przeprowadziły też organy celne.
Ostatecznie decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego stwierdzającą powstanie długu celnego i umorzył postępowanie w tej sprawie. Powołując się na tę okoliczność skarżący zwrócił się ponownie z wnioskiem o rejestrację pojazdu. Pismem z dnia 11 lipca 2006r. podpisanym przez Naczelnika Wydziału Komunikacji i Dróg w Starostwie Powiatowym został poinformowany, iż decyzja wydana przez organ celny nie ma żadnego wpływu na rejestrację pojazdu, a nie pojawiły się inne nowe dowody, które mogłyby rzutować na możliwość ponownego rozpatrzenia jego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przede wszystkim należy podnieść, iż zgodnie z art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej. Odstępstwo od tej zasady może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy brak jest podstawy materialnoprawnej do orzekania w danej sprawie w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże przedmiotem żądania skarżącego jest rejestracja pojazdu. Kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. (Dz.U. Nr 108 poz. 908 ze zm.). Przy czym w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie ulega wątpliwości fakt, iż rejestracja pojazdu (bądź też odmowa rejestracji), dokonywana jest w drodze decyzji administracyjnej (tak w uchwale NSA z dnia 15 listopada 1999r. Sygn. akt OPK 25/99, ONSA z 2000r. Nr 2 poz. 55, a także w uchwale z dnia 24 września 2001r. Sygn. akt OPS 6/01, ONSA z 2002r. Nr 1 poz. 7).
Skoro zatem skarżący złożył w wniosek w sprawie załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, to podlegał on rozstrzygnięciu w tej formie. Przy czym okoliczność, iż skarżący zwracał się już wcześniej z wnioskiem o rejestrację przedmiotowego pojazdu i wydana została decyzja administracyjna nie wyklucza możliwości wystąpienia z kolejnym wnioskiem, a rolą organu jest jedynie ustalenie, czy na skutek zmiany okoliczności faktycznych jest to nowa sprawa, czy też może wniosek strony jest żądaniem wszczęcia postępowania w jednym z trybów nadzwyczajnych.
W związku z tym w ocenie Sądu pismo Naczelnika Wydziału Komunikacji, Transportu i Dróg w Starostwie Powiatowym z dnia "[...]" należy traktować jako podjętą przez organ decyzję administracyjną. Wprawdzie pismo to nie zostało oznaczone jako decyzja administracyjna, ale posiada minimum elementów niezbędnych do takiego zakwalifikowania, a mianowicie wskazanie organ wydającego, adresata decyzji, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby upoważnionej (możliwość kwalifikacji pism jako decyzji potwierdza utrwalona linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego np. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 1999r. Sygn. akt I SA 1509/98, LEX nr 48728, wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001r. Sygn. akt III SAB 34/01, LEX Nr 79247).
Nie można bowiem uznać, aby dopuszczalne było załatwienie sprawy administracyjnej poprzez sporządzenie pisma, od którego nie służą żądne środki odwoławcze, gdyż narusza to podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego). Nawet jeśli w ocenie organu wniosek strony nie jest zasadny, to nie zwalnia go to z obowiązku jego rozpatrzenia w stosownym trybie.
Skarga podlega jednak odrzuceniu, gdyż wprawdzie w ocenie Sądu zaskarżone pismo jest decyzją administracyjną, lecz jest to decyzja wydana przez organ pierwszej instancji. Od takiej decyzji stronie służy odwołanie do właściwego miejscowo samorządowego kolegium odwoławczego (w tym przypadku – do Samorządowego Kolegium Odwoławczego). Dopiero zaś wyczerpanie środków zaskarżenia służących w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie skutkuje możliwością wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 52 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przy czym wskazać należy, iż obowiązkiem organu administracji jest pouczenie strony o trybie i sposobie wniesienia odwołania (art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), zaś brak takiego pouczenia nie może szkodzić stronie (art. 112 oraz art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego). Jednakże powołane przepisy nie mogą dawać stronie skarżącej specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania.
Brak pouczenia stanowi zatem jedynie podstawę do wystąpienia do organu odwoławczego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, pod warunkiem spełnienia wymogów formalnych, o których mowa w art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tak np. w postanowieniu NSA z dnia 1 lipca 1998r. Sygn. akt III SA 230/97, LEX 38205 oraz w postanowieniu NSA z 27 października 1998r. Sygn, akt III SA 6382/97, LEX 43739).
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak wyżej.