Uzasadnienie
W reakcji na wezwanie do uiszczenia 633 zł tytułem wpisu od skargi A. Ł. wystąpiła we wniosku z 12 października 2017 r. o zwolnienie od kosztów sądowych.
Skarżąca oświadczyła, iż mieszka i utrzymuje się sama. Jej miesięczny dochód netto z emerytury wynosi 1966,52 zł. "Okazjonalnie" otrzymuje też honoraria autorskie
- - ok. 450 zł. Nie posiada majątku. Stan jej konta w dniu sporządzenia wniosku wyniósł 230 zł. Wymienione zobowiązania i stałe wydatki to opłaty za mieszkanie i media w wysokości 800 zł i koszty leczenia - ok. 400 zł. Skarżąca nadmieniła, iż nie uzyskuje pomocy od dwojga dzieci, obarczonych kredytami i kosztami utrzymania swoich dzieci. Sama pomaga natomiast synowi M., który po wypadku jest całkowicie niezdolny do pracy i otrzymuje rentę ok. 900 zł miesięcznie.
Na wezwanie skarżąca złożyła zestawienie operacji na swym rachunku bankowym za okres od 1 września do 31 października 2017 r. W piśmie przewodnim wyjaśniła, iż przesłana na jej konto przez syna W. kwota 920 zł nie stanowiła darowizny ani pomocy, lecz była rozliczeniem z tytułu poniesionych przez nią kosztów wakacji wnuków.
Rozpatrując wniosek zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.
- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późniejszymi zmianami), zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych w całości lub w części, stanowiąc przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu nie można utożsamiać pogorszenia sytuacji materialnej wskutek konieczności poniesienia wydatków związanych z postępowaniem sądowym. W przepisie chodzi bowiem o sytuację, w której posiadane środki są tak skromne, że uiszczenie tych wydatków spowoduje zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, iż nie będzie ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Prawo pomocy, zwane potocznie prawem ubogich, powinno być zatem przyznawane tylko gdy strona wiarygodnie wykaże, że nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym było i jest dla niej obiektywnie niemożliwe.
Analizowane dane świadczą o zdolności skarżącej do wygospodarowania środków odpowiadających kosztom sądowym w niniejszej sprawie. Od początku września do końca października 2017 r. (odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został doręczony 25 września 2017 r.) wpływy na jej konto wyniosły bowiem 6127,04 zł, a wiec średnio 3063,52 zł miesięcznie. Kwota pozostała do dyspozycji po pokryciu stałych wydatków, związanych z mieszkaniem (800 zł) i leczeniem (400 zł), to 1863,52 zł.
Wobec powołania się przez skarżącą na błędną informację o stanie jej konta na dzień sporządzenia wniosku, należy na marginesie odnotować, iż nie wynosił on 230, lecz 971,26 zł.
Uznając, iż w opisanej sytuacji nawet częściowe uwzględnienie wniosku nie byłoby uzasadnione, referendarz sądowy, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 wskazanej ustawy, postanowił jak w sentencji.