Uzasadnienie
Decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego "[...]" z dnia "[...]", znak: "[...]", nakazującą inwestorowi – S. Ś. rozbiórkę zadaszenia istniejącego tarasu o pow. 14,40m2 na działce nr "[...]" przy. "[...]" w "[...]".
S. Ś. w dniu 23 czerwca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]". Wraz ze skargą wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi argumentując, że po złożeniu odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" oczekiwał na decyzję rozstrzygającą Inspektora Nadzoru Budowlanego, jednak nie otrzymał jej w ogóle. Dopiero jak został wezwany do wykonania decyzji organu I instancji, to w dniu 19 czerwca 2015 r. otrzymał w biurze PINB w "[...]" kserokopię decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]". Wskazał, że nie otrzymał żadnego awiza, które albo w ogóle nie było wystawiane lub było przez kogoś świadomie usuwane, czy też ukrywane. Nie zmieniał adresu od czasu złożenia odwołania i nie było żadnych przeszkód by doręczyć mu decyzję.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że wobec nieodebrania przez skarżącego decyzji z dnia "[...]", w sprawie zastosowano doręczenie zastępcze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi. Przystępując do oceny zasadności wniosku należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. terminie. W przedmiotowej sprawie moment powzięcia wiadomości o powstałym uchybieniu należy odnieść do daty 19 czerwca 2015 r., tj. otrzymania przez skarżącego w biurze PINB w "[...]" kserokopii decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 23 czerwca 2015 r. (data złożenia w organie), zatem nie ulega wątpliwości, że strona dochowała siedmiodniowego terminu na złożenie niniejszego wniosku. Jednocześnie należy zauważyć, że razem z wnioskiem o przywrócenie terminu strona dopełniła czynności, dla której termin został ustanowiony, tj. wniosła skargę.
Zarówno w nauce prawa jak i w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2004 r., FZ 93/04, niepubl.). Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo. Akcentuje się również, że przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która uniemożliwia wyręczenie przez inną osobę, powódź, pożar.
Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", LEX 2013, wyd. V).
Oceniając wniosek we wskazanym wyżej zakresie, Sąd stwierdził, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione w art. 87 p.p.s.a. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. W szczególności nie uprawdopodobniła swoich twierdzeń o braku zawiadomień o awizowaniu przesyłki.
Jak wynika z akt sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał doręczenia zaskarżonej decyzji nr "[...]" z dnia "[...]" w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.) na adres wskazany przez skarżącego w odwołaniu. Przesyłka pocztowa zawierająca decyzję z dnia "[...]" była dwukrotnie awizowana w dniach 3 sierpnia i 13 sierpnia 2012 r., oraz oczekiwała na odbiór w Urzędzie Pocztowym, jednakże nie została podjęta w terminie. Data stempla pocztowego wskazuje, że przedmiotowa przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu 21 sierpnia 2012 r. Z powyższego wynika zatem, że poczta podjęła wszelkie czynności, dokonując jednocześnie niezbędnych zapisów na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Z adnotacji poczynionych na przesyłce wynika bowiem jednoznacznie, że doręczyciel postąpił prawidłowo, a nawet przesyłka pozostawała w urzędzie dłużej niż było to konieczne do zachowania terminów wskazanych w art. 44 k.p.a. Tym samym doręczenie zastępcze, dokonane w trybie art. 44 k.p.a. i spełniające wszystkie warunki tego przepisu, należało uznać za skuteczne.
Podkreślenia wymaga, że na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi i nie można przenosić ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Kwestionując prawidłowość działania operatora pocztowego skarżący winien wszcząć na poczcie postępowanie reklamacyjne w celu zweryfikowania podjętych przez operatora pocztowego czynności związanych z doręczeniem przesyłki. W świetle przedstawionych okoliczności, za niewiarygodne uznać trzeba twierdzenia o braku awizowania przesyłki pocztowej zawierającej sporną decyzję.
Co istotne, organ nie miał z urzędu obowiązku ponownie doręczać skarżącemu, doręczonej w sposób zastępczy korespondencji. Skarżący wiedząc o tym, że organ będzie rozpatrywał jego odwołanie mógł podjąć zwykłe czynności (zwrócić się do organu) zmierzające do zapewnienia sobie możliwości prawidłowego zapoznania się z treścią rozstrzygnięcia organu i ewentualnego skorzystania z prawa do jego zakwestionowania. Czynności tych skarżący nie podjął, a we wniosku o przywrócenie terminu nie wykazał, aby występowały jakiekolwiek przeszkody w ich podjęciu.
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że w sprawie nie zostały przedstawione okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu.
Wobec tego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji postanowienia.