Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał W. Z. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zażalenie W. Z. na powyższe postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2010 r.
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2010 r. WSA w Olsztynie, umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.
W dniu 13 grudnia 2010 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2011 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił przyznania W. Z. prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Sprzeciw od powyższego postanowienia, wraz z obszernymi wyjaśnieniami nt. swojego stanu majątkowego, złożył skarżący domagając się przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowieniem, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek W. Z. o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z postanowieniami art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do postanowień art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku dla siebie i rodziny, w zakresie zaś częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie istotne jest to, że skarżący składając ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy, powtórnie wniósł o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych, pomimo tego, że prawomocnym postanowieniem z dnia 23 września 2010 r., w wyniku rozpatrzenia wcześniejszego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, sąd przyznał mu prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych. Wskazać zatem należy, że przyznane skarżącemu tym postanowieniem zwolnienie jest nadal aktualne na etapie wnoszenia skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd ponownie oceniając możliwość przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, w sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonuje już wspomniane wyżej prawomocne postanowienie, musiał rozważyć zarówno, czy w sprawie doszło do zmiany okoliczności sprawy - np. zmiany sytuacji materialnej wnioskodawcy, jak i wziąć pod uwagę wysokość obciążeń finansowych, jakie strona jest zobowiązana ponieść na danym etapie postępowania i w tym kontekście możliwość ponoszenia przez nią kosztów sądowych.
Mając na względzie powyższe i biorąc pod uwagę obecny etap postępowania, sytuację materialną i rodzinną wnioskodawcy oraz koszty związane z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej obwarowane jest przymusem w postaci obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.) wniosek o ustanowienie pełnomocnika należało uwzględnić. Kryterium przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest to, że strona znajduje się w sytuacji, w której wymaga takiej pomocy, a ze względu na swój stan majątkowy nie jest w stanie ponieść kosztów reprezentacji prawnej.
Uwzględniając powyższe, Sąd doszedł do wniosku, że przyznanie prawa pomocy jest uzasadnione, co orzeczono w sentencji – stosownie do postanowień - art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a.