Uzasadnienie
Zgodnie z unormowaniem wynikającym z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami; w skrócie: p.p.s.a.), zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla niej profesjonalnego pełnomocnika - stanowiące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym - uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jeśli natomiast wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, następuje przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, które obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Skarżący nie znajduje się w żadnej z wyszczególnionych sytuacji, jako że w ramach prowadzonego z żoną gospodarstwa domowego dysponuje nie tylko dochodami z renty i zasiłku dla bezrobotnych ("[...]" zł brutto) oraz własnością domu o pow. 140 m2 i ½ mieszkania o pow. 46 m2, lecz także oszczędnościami w kwocie "[...]" zł.
Fakt, iż - jak zostało powiedziane w uzasadnieniu wniosku - małżeństwo "aktualnie wspiera(-) się oszczędnościami które nie są niewyczerpalne" nie stanowi wystarczającego powodu, by całkowicie do nich niewspółmierny ciężar finansowy procesu został w jakimkolwiek zakresie przerzucony na Skarb Państwa, czyli de facto resztę społeczeństwa.
Z tej przyczyny orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.