Uzasadnienie
Województwo Warmińsko – Mazurskie, reprezentowane przez r.pr. D. S., wniosło skargę na uchwałę Rady Powiatu w Ostródzie z dnia 30 marca 2017r. nr XXVII/199/2017 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest Zarząd Powiatu w Ostródzie, domagając się jej stwierdzenia nieważności w części dotyczącej sposobu określenia stawek opłat za zajecie pasa drogowego w zakresie umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania, poprzez uchwalenie zaskarżonej uchwały sprzecznie z obowiązującymi przepisami prawa oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, poprzez brak zróżnicowania w zaskarżonej uchwale stawek za umieszczanie w pasie drogowym urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ze względu na rodzaj elementu zajętego pasa drogowego i procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni.
W uzasadnieniu podniesiono, że Województwo jest właścicielem Regionalnej Sieci Szerokopasmowej, wykonanej w ramach zadania własnego samorządu województwa - działalności telekomunikacyjnej. Budowa sieci miała na celu zapewnienie wyeliminowania tzw. białych plam w dostępie do szerokopasmowego Internetu, poprzez stworzenie sieci na poziomie regionalnym, o charakterze hurtowym, z przeznaczeniem nie dla użytkowników końcowych, a dla operatorów sieci dostępowych (OSD). Jako właściciel obiektów umieszczonych w pasie drogowym na terenie powiatu, strona skarżąca ponosić będzie zatem z tego tytułu stosowne opłaty. Zarzucono, że Rada Powiatu rozstrzygnęła w uchwale kwestię umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej z częściowym pominięciem art. 40 ust. 9 u.d.p. Uchwała różnicuje wprawdzie stawki za zajęcie pasa drogowego, pomija jednak wskazane przepisem art. 40 ust. 9 u.d.p. kryteria tj. rodzaj elementu zajętego pasa drogowego oraz procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni.
Zaskarżona uchwała nie spełnia zatem ustawowych kryteriów sposobu ustalania wysokości przedmiotowych stawek - co najmniej w przedmiocie umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.
Pismem z dnia 11 października 2017r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159).
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. Zgodnie zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia.