Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2010 r., Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie przyznał Z. R. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]". Na podstawie tego postanowienia Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła dla skarżącego jako pełnomocnika z urzędu radcę prawnego – E. S. Wyrokiem z dnia 14 października 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę skarżącego oraz przyznał na rzecz wyznaczonego radcy prawnego kwotę 240 zł netto powiększoną o należny podatek VAT za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
We wniosku z dnia 20 grudnia 2010 r., do którego załączone zostały m.in. opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku oraz dowód jej przesłania skarżącemu, radca prawny wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, iż wymienione opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Wskazać należy, iż w świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa ponadto o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia).
W warunkach niniejszej sprawy, wyznaczony radca prawny wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który prowadził sprawę w pierwszej instancji wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. W niniejszej sprawie – z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w wysokości 240 zł.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 zł netto (50% x 240 zł), powiększonej o należny podatek VAT. We wniosku radca prawny nie powołał się bowiem na okoliczności uzasadniające podwyższenie tej opłaty (powyżej 100% stawki minimalnej).
Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.