Uzasadnienie
I.C. (dalej jako: "skarżąca") 14 września 2022 r zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarządzenie Wójta Gminy [...]z 26 sierpnia 2022 r., nr 44/2022, w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Szkoły [...].
W dniu 13 grudnia 2022 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego nr PN.4131.370.2022 z 10 października 2022 r. stwierdzające nieważność zarządzenia nr [...]Wójta Gminy [...]z dnia 26 sierpnia 2022 r. w sprawie odwołania [...]ze stanowiska Dyrektora Szkoły [...]. Skarga ta zarejestrowana została pod sygnaturą akt II SA/Ol 867/22.
Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2023 r. Sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Ol 867/22.
Wyrokiem z dnia 9 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Gminy [...]na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze. Wyrok ten został zaskarżony przez Gminę [...]do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 26 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 1279/23, oddalił skargę kasacyjną gminy. Tym samym wyrok tutejszego Sądu w sprawie sygn. akt II SA/Ol 867/22 stał się prawomocny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż śmierć strony oraz cofnięcie skargi. Sąd umarzając postępowanie stwierdza, że po wniesieniu skargi w toku prowadzonego postępowania, zaistniała przeszkoda do merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Zdarzenia te muszą mieć charakter trwały, unicestwiając dopuszczalność dalszego prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania jest sytuacja, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stanie się zbędna. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd skargi na ten sam akt.
W rozpoznawanej sprawie zaistniała taka właśnie sytuacja, gdyż rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Warmińsko- Mazurskiego, wydanym już po wniesieniu skargi przez skarżącą, zaskarżone zarządzenie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Rozstrzygnięcie to uzyskało przymiot prawomocności, ponieważ sądy administracyjne (WSA w Olsztynie wyrokiem z 9 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 867/22 i NSA wyrokiem 26 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 1279/23) oddaliły skargę i skargę kasacyjną gminy na to rozstrzygnięcie. Oznacza to, że ze zaskarżone zarządzenie nie funkcjonuje w porządku prawnym od daty jego wydania (ze skutkiem ex tunc).
W związku z tym niniejsza sprawa utraciła przedmiot zaskarżenia. Wyeliminowanie bowiem z obrotu prawnego powyższego zarządzenia poprzez stwierdzenie jego nieważności powoduje, że sprawa ze skargi na to zarządzenie wniesiona przez skarżącą stała się bezprzedmiotowa, gdyż przedmiot kontroli (zaskarżone zarządzenie) w obrocie prawnym już nie istnieje.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe.
O kosztach postępowania, obejmujących zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 200 zł, opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł i koszty zastępstwa prawnego w kwocie 480 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz.1935), uznając, że w dniu wniesienia skargi istniał przedmiot zaskarżenia, który z uwagi na stwierdzenie jego nieważności w późniejszym okresie, został wyeliminowany z obrotu prawnego, zatem poniesione przez skarżąca koszty były uzasadnione i celowe dla dochodzenia jej praw.