Uzasadnienie
D.P., skarżący decyzję w przedmiocie zasiłku celowego, zwrócił się o ustanowienie na jego rzecz adwokata.
Według oświadczenia zawartego we wniosku, skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe; nie ma majątku; jedyny jego dochód stanowią zasiłki wynoszące w sumie 504 zł miesięcznie, z czego 200 zł wydatkuje na leki, 61,37 zł na czynsz, 47,28 zł na opłaty mieszkaniowe.
Wobec powyższego stwierdza się, co następuje:
Zgodnie z art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami; w skrócie: p.p.s.a.), do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (w niniejszej sprawie wynika ono z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy.
Według odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika na rzecz osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Informacje poświadczone przez skarżącego, znajdujące odzwierciedlenie w dokumentach zawartych w aktach postępowania administracyjnego, uzasadniają przekonanie, iż znajduje się on w tego rodzaju sytuacji.
Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.