Uzasadnienie
Decyzją (rozkazem personalnym nr "[...]") Komendanta Miejskiego Policji z dnia 5 lipca 2005 r., wydaną na podstawie art. 39 ust. 2 i art. 6 f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Nr 7 póz. 58, z późn. zm.) oraz § l ust. l pkt 3 b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120, póz. 1029), zawieszono asp. A. J. w czynnościach służbowych na okres od 5 lipca 2005 r. do 4 października 2005 r. oraz zawieszono od najbliższego terminu płatności 50 % ostatnio należnego uposażenia. Decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, iż w dniu 5 lipca 2005 r. zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko asp. A. J. za to, że w dniu l lipca 2005 r. realizując zadania służbowe związane ze zgłoszeniem T. W. o uszkodzeniu jego ciała przy użyciu niebezpiecznego narzędzia przez J. C. zaniechał przyjęcia od pokrzywdzonego zawiadomienia o przestępstwie, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Organ uznał, iż z uwagi na charakter zarzucanego czynu, oddźwięk medialny, dla postępowania i dobra służby, celowe jest zawieszenie ww. policjanta w czynnościach służbowych.
Od decyzji tej A. J. wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji argumentując, że zawieszenie go w czynnościach służbowych na tym etapie postępowania jest bezzasadne. W ocenie odwołującego się w dniu l lipca 2005 r. wykonał właściwie swoje zadania służbowe w związku ze zgłoszeniem przez T. W. uszkodzenia jego ciała przez J. C. przy użyciu noża. Twierdzi, że na podstawie okoliczności opisanego zdarzenia i stwierdzonych obrażeń ciała u T. W., zdarzenie zakwalifikował jako przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego. Jego zdaniem nie było podstaw do przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie groźby karalnej, gdyż takiego faktu nie zgłaszał jemu T. W. ani też jego żona obecna przy rozmowie. Uważa, że w przedmiotowej sprawie bezkrytycznie przyjęto wersję zgłoszenia podaną przez T. W. i jego żonę. Stwierdził także, iż przy zgłoszeniu przestępstwa podjąłby odpowiednie kroki, tj. sporządziłby właściwą dokumentację, a w uzasadnionym przypadku dążyłby do zatrzymania sprawcy.
Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania A. J., wydał decyzję (rozkaz personalny Nr "[...]") z powołaniem się na art. 138 § l kpa, nie zawierający daty jego wydania oraz rozstrzygnięcia (osnowy). W uzasadnieniu wskazano, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i że nie stwierdzono również wad czy uchybień proceduralnych, które powodowałyby konieczność zmiany lub uchylenia wydanego rozkazu personalnego. Wskazano, iż podstawę prawną decyzji o zawieszeniu asp. A. J. w czynnościach służbowych stanowił przepis art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, z którego wynika, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby.
W ocenie organu odwoławczego niewątpliwie czyn zarzucany skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym stanowi naruszenie dyscypliny służbowej dlatego też istniała podstawa prawna zawieszenia asp. A. J. w czynnościach służbowych.
Na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji A. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Skarżący podał, że 19 lipca 2005 r. postępowanie dyscyplinarne zostało zamknięte i w jego wyniku uznano go winnym stosując karę dyscyplinarną w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Wcześniej w dniu 11 lipca 2005 r. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o anulowanie nałożonego na niego zawieszenia w czynnościach służbowych. Pomimo zamknięcia postępowania dyscyplinarnego Komendant Wojewódzki Policji uznał odwołanie za nieuzasadnione i "zwrócił się o utrzymanie w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego uzasadniając, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnieniem, a jako główny powód podtrzymania decyzji o dalszym zawieszeniu w czynnościach służbowych wskazał "oddźwięk medialny sprawy".
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji wniósł o odrzucenie skargi podając, iż przed sporządzeniem odpowiedzi na skargę stwierdzono, iż zaskarżony rozkaz personalny nie zawiera rozstrzygnięcia organu odwoławczego w przedmiocie odwołania, zgodnie z art. 138 § l kpa. Brak rozstrzygnięcia skutkuje tym, że zaskarżony rozkaz personalny nie może być uznany za rozstrzygnięcie organu odwoławczego, które otwierałoby stronie drogę zaskarżenia tegoż rozstrzygnięcia do sadu administracyjnego
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 145 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270), sąd administracyjny - dokonujący kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § l tej ustawy) - stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach
Sąd, niezależnie od zarzutów skargi, stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § l pkt 2 kpa), czego konsekwencją była konieczność stwierdzenia j ej nieważności.
Z unormowań rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. z 2002 r., Nr 120, póz. 1029) wynika, iż rozkaz personalny wydawany przez organ odwoławczy ma charakter decyzji wydawanej w trybie art. 138 kpa. Jak każda decyzja administracyjna musi on spełniać wymogi określone w art. 107 tejże ustawy. W § l tego przepisu określone zostały elementy każdej decyzji jako składniki minimalne, a § 2 stanowi, że przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Do tych podstawowych elementów stawianych prawidłowo wydanej decyzji ustawodawca zalicza: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania decyzji, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od decyzji odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.
Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto, pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.
W niniejszej sprawie, Sąd stwierdził, iż będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja organu odwoławczego nie zawiera dwóch podstawowych elementów, a mianowicie daty jej wydania i rozstrzygnięcia (osnowy).
Zamieszczenie w decyzji daty jej wydania ze wskazaniem dnia, miesiąca, roku, jest istotne z tego względu, że data pozwala na ustalenie stanu prawnego i faktycznego, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia. Data wydania decyzji musi być określona w sposób precyzyjny, co ma na przykład ważkie znaczenie dla wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § l pkt 5 kpa, a więc jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, lecz nieznane organowi, który ją wydał. Brak daty wydania decyzji uniemożliwia wykorzystanie tej przesłanki do wznowienia postępowania. W piśmiennictwie wskazuje się także na to, iż oznaczenie daty decyzji ma znaczenie w kontekście powagi rzeczy osądzonej (M. Szubłakowski, M. Wierzbowski (red.), A. Wiktorowska, Postępowanie administracyjne - ogólne, podatkowe, egzekucyjne i przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 142).
W niniejszej sprawie, drugą istotną wadą, jaką dotknięta jest zaskarżona decyzja, jest to, że nie zawiera ona rozstrzygnięcia. Przepis art. 138 § l Kpa wymienia zaś taksatywnie rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez organ odwoławczy. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: l/ utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, albo 2/ uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3/ umarza postępowanie odwoławcze.
W pojęciu rozstrzygnięcia mieści się to, że decyzja organu administracji publicznej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1987 r. SA/Gd 1045/87, ONSA nr 2 z 1987 r.).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Winno być ono wyrażone expressis verbis w osnowie decyzji (patrz: wyroki NSA z 12 kwietnia 1994 r. sygn. akt IV SA 1886/96 /LEX nr 486947 i z 30 czerwca 1998 r., I SA/Łd 1478/96 /niepubl./). W wyroku z dnia 23 września 1999 r. sygn. akt SA/Rz 482/98 (LEX nr 43933) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "wprawdzie częścią składową decyzji jest też uzasadnienie faktyczne i prawne, to przecież rozstrzygnięcie stanowi istotę decyzji (osnowę), bowiem w tym fragmencie przesądza się o udzielonym stronie uprawnieniu względnie nałożeniu obowiązku, a wówczas treści rozstrzygnięcia organu nie można domniemywać. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje wyrażona wola organu administracyjnego załatwiającego sprawę w tej formie. O ile może być wydana decyzja bez uzasadnienia (np. uwzględniająca żądanie strony), o tyle nie można wydać decyzji bez rozstrzygnięcia".
Sytuację tego rodzaju należy zakwalifikować jako rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § l i art. 138 § l K.p.a., a więc wadę nieważności przewidzianą w art. 156 § l pkt 2 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § l pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270) orzekł jak w pkt l sentencji. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (pkt 2 sentencji)) podjęte zostało na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.