Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 października 2018 r. Wojewoda "[...]", po rozpoznaniu zażalenia "[...]" (dalej jako "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji dnia 10 lipca 2018 r. wydane w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę budynków gospodarczych i budowę budynku gospodarczo – garażowego.
W złożonej do tut. Sądu skardze zarzucono, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa. Skargę wniosła "[...]".
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący wyjaśnił w piśmie z 24 listopada 2018 r., że upoważnia "[...]"do reprezentowania go w sprawie.
Zarządzeniem z dnia 27 listopada 2018 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wyjaśniono jednocześnie, że "[...]" nie może być pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu sądowym.
Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli braki ma pismo będące skargą przewodniczący, wzywając do uzupełnienia braków takiego pisma, poucza o rygorze odrzucenia skargi.
Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu dnia 11 grudnia 2018 r. Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął więc z dniem 18 grudnia 2018 r.
W zakreślonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła przedmiotowych braków formalnych wniesionej skargi mimo pouczenia, iż spowoduje to odrzucenie skargi. Skarżący nie nadesłał bowiem podpisanej przez siebie skargi złożonej pierwotnie przez "[...]".
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.