Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 czerwca 2006r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. działając z upoważnienia Wójta Gminy P. przyznał K. S. zasiłek stały na okres od 1 maja 2006r. do 31 maja 2006r. w kwocie 61,10 zł oraz na okres od 1 czerwca 2006r. w kwocie 30 zł. W uzasadnieniu wskazano, iż orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w D. z dnia 20 kwietnia 2006r. stan zdrowia K. S. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności, zaś dochód na osobę w jego rodzinie jest niższy od ustawowego kryterium dochodowego. Z tych względów przyznano przedmiotowe świadczenie. Wskazano, iż zgodnie z przepisem art. 37 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o pomocy społecznej wysokość zasiłku w przypadku osoby w rodzinie stanowi różnicę między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie, przy czym kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie.
Wskazano, iż w trakcie postępowania ustalono, iż źródło dochodu rodziny K. S. stanowi emerytura matki, toteż kwota zasiłku za miesiąc maj została naliczona na podstawie różnicy między kryterium dochodowym wynoszącym 316 zł, a dochodem na osobę w rodzinie wynoszącym 254,95 zł. Natomiast od miesiąca maja wnioskodawca nabył prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. W związku z tym począwszy od czerwca 2006r. wysokość zasiłku ustalono w wysokości różnicy między kryterium dochodowym a dochodem na osobę w rodzinie w wysokości 302,95 zł, podwyższonej do ustawowej kwoty 30 zł. Wyjaśniono także, iż z uwagi na fakt, iż strona w miesiącu maju podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu jako osoba bezrobotna, opłata składki z tytułu przyznanego świadczenia zostanie podjęta od miesiąca czerwca 2006r.
Od decyzji tej odwołał się K. S., kwestionując kwotę przyznanego świadczenia. Podał, iż wysokość zasiłku nie wystarcza na dojazdy do szpitala (dwa razy w miesiącu) oraz zakup leków i żywności. Wskazał, iż wcześniej uzyskiwał inne świadczenia z pomocy społecznej w kwocie przewyższającej obecny zasiłek. Wyjaśnił, iż zamieszkał u matki po tym, jak się rozwiódł i nie miał gdzie się podziać. W związku z tym zakwestionował fakt wliczenia emerytury matki do jego dochodów.
Decyzją z dnia 25 sierpnia 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchyliło decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż decyzja została wydana w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, a okoliczności podniesione przez odwołującego się mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazano, iż w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie nie jest oczywistym fakt, iż zainteresowany prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką i bratem. Przy czym okoliczność ta w ogóle nie była badana, gdyż organ przyjął z góry takie założenie, nie żądając w tej kwestii żadnych oświadczeń od osób zainteresowanych. Wyjaśniono, iż zgodnie z ustawą pojęcia wspólnego gospodarowania nie można utożsamiać ze wspólnym zamieszkiwaniem. Za rodzinę zaś uważa się osoby wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Zatem udowodnienia wymaga fakt wspólnego gospodarowania. Dopiero wtedy można przystąpić do ustalenia wysokości zasiłku stałego, różnej dla osób samotnie gospodarujących i pozostających w rodzinie.
Na powyższą decyzję skargę wniósł K. S., przytaczając argumenty zawarte w odwołaniu. Ponownie zakwestionował fakt uwzględniania dochodów matki, podając iż brakuje jej środków nawet na własne utrzymanie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej odrzucenie. Wskazano, iż skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a decyzja zawierała jasne i wyczerpujące pouczenie co do tego trybu. Jednakże skarga została wniesiona z naruszeniem art. 54 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem została skierowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W ocenie Kolegium brak było podstaw do przekazania jej organowi jako mylnie skierowanej do Sądu, a w związku z tym skarga nie została wniesiona skutecznie i winna być odrzucona jako niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji.
W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż wniosek Kolegium o odrzucenie skargi nie jest zasadny. Nie ulega wątpliwości fakt, iż zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Słuszny jest też pogląd Kolegium, iż z dniem 1 stycznia 2006r. przestała obowiązywać regulacja zawarta w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), zgodnie z którą skargę wniesiono bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd nie podziela natomiast poglądu Kolegium, iż skarga wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego i przesłana przez tenże sąd w terminie do jej wniesienia do organu, który wydał zaskarżoną decyzję, jest nieskuteczna, a tym samym podlega odrzuceniu. Wskazać bowiem należy, iż powołane przepisy nie wymagają, aby skarżący osobiście musiał oddać skargę w urzędzie pocztowym lub doręczyć ją właściwemu organowi. Może to za skarżącego uczynić każdy (także sąd administracyjny, do którego mylnie skierowano skargę), byleby został zachowany ustawowy 30-dniowy termin. O ile zatem skarga błędnie została przesłana bezpośrednio do sądu administracyjnego, a następnie sąd odesłał ją do organu właściwego, to dla zachowania terminu do wniesienia skargi miarodajnym jest dzień oddania przesyłki w urzędzie pocztowym przez sąd.
Należy przy tym wskazać, iż podobny pogląd wielokrotnie wyrażał Sąd Najwyższy. Wprawdzie orzeczenia te dotyczą wnoszenia środków zaskarżenia w trybie Kodeksu postępowania cywilnego, ale odnoszą się do kwestii wniesienia takiego środka do sądu niewłaściwego (np. postanowienie SN. Z dnia 14 listopada 1973r. Sygn. akt II CZ 183/73, OSP z 1974r. Nr 5 poz. 97, postanowienie SN z dnia 2 października 1970r. Sygn. akt I PZ 60/70, LEX nr 6797, postanowienie SN z dnia 10 lutego 1975r. Sygn. akt II CZ 13/75, OSOP z 1975r. Nr 10 poz. 216).
W niniejszej sprawie skarga nie podlega zatem odrzuceniu, gdyż wprawdzie wpłynęła ona bezpośrednio do sądu administracyjnego, jednakże 5 września 2006r. (data nadania w urzędzie pocztowym) sąd przesłał ją do Kolegium. Natomiast termin do wniesienia skargi upływał dopiero w dniu 28 września 2006r.
Skarga podlega jednak oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nakładają na organ administracji obowiązek przeprowadzenia wszechstronnego postępowania wyjaśniające oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jak słusznie natomiast wskazało Kolegium w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie zbadał kwestii prowadzenia przez skarżącego wspólnego gospodarstwa domowego z matką i bratem, przyjmując a priori iż sam fakt wspólnego zamieszkiwania przesądza też kwestię wspólnego gospodarowania. Ustalenie to jest istotne, gdyż ma wpływ na wysokość przyznanego zasiłku (art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej Dz.U. Nr 64, poz. 593, z późn. zm.).
Wskazać przy tym należy, iż okoliczność ta była podnoszona przez samego skarżącego, a wywiedziona skarga wynika w ocenie Sądu jedynie z niezrozumienia treści rozstrzygnięcia. W jednym z pism skarżący podał bowiem, iż Kolegium nie rozpatrzyło jego odwołania, a jedynie skierowało go do sądu administracyjnego. Tymczasem Kolegium odwołanie to rozpatrzyło, a jedynie nie wydało decyzji reformatoryjnej, lecz z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, co nie narusza prawa.
W tym stanie rzeczy skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..