Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c i 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 341), orzekł o zatrzymaniu M. L. prawa jazdy kat. A,B, numer dokumentu "[...]", numer druku "[...]", wydanego w dniu 29 marca 2011 r. przez Prezydenta Miasta, na okres 3 miesięcy oraz o zwrocie do depozytu organu ww. dokumentu prawa jazdy, w terminie 7 dni od otrzymania decyzji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 2 czerwca 2020 r. wpłynęła z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego informacja o popełnieniu przez M. L., w dniu 23 listopada 2019 r. w K. czynu, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie organ inspekcji transportu drogowego poinformował, że w dniu 22 maja 2020 r. skierował wniosek do Sądu Rejonowego o ukaranie M. L. Organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o kierujących pojazdami, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, a początkiem okresu zatrzymania prawa jazdy jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu.
M. L. (dalej zwany jako: "strona" lub "skarżący") w piśmie z dnia 29 czerwca 2020 r. wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, oznaczonym symbolem 02-P. Schorzenie, na które cierpi związane jest z zaburzeniami pamięci bieżącej. Ponadto, w 2019 r. był poddany leczeniu farmakologicznemu lekami psychiatrycznymi, stanowiącymi przeciwskazanie do kierowania samochodami i obsługi maszyn. Skoro sprawa zawisła przed Sądem Rejonowym, to brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 5 § 1 k.p.k oraz art. 42 Konstytucji.
Następnie, M. L. wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji, w którym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowego. Zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 k.p.a., ponieważ z powodu choroby nie mógł brać czynnego udziału w sprawie. Poza tym, w jego ocenie, prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe do czasu zakończenia postępowania sądowego, w którym ma zamiar przedstawić okoliczności wyłączające jego winę.
Przed przystąpieniem do rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako: Kolegium, "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") umożliwiło stronie realizację uprawnienia procesowego przewidzianego w art. 10 § 1 k.p.a. i wyznaczyło termin do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów.
Decyzją z dnia "[...]" r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję.
Organ odwoławczy opisał przebieg postępowania przed organem I instancji i przytoczył przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w sprawie. Stwierdził, że z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że organ I instancji otrzymał zawiadomienie Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, datowane 22 maja 2020 r. o tym, że M. L. w dniu 23 listopada 2019 r., w K., przekroczył dozwoloną prędkość w obszarze zabudowanym o 58 km/h. Do zawiadomienia został dołączony wniosek o ukaranie.
Organ odwoławczy wskazał, że decyzja wydawana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami ma charakter związany, co oznacza, że organ po otrzymaniu zawiadomienia o naruszeniu art.135 ust.1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, jest zobowiązany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Wskazane zawiadomienie stanowiło podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p., jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. Organ odwoławczy stwierdził, że, wbrew twierdzeniu strony, postępowanie nie było bezprzedmiotowe i nie było podstaw do jego umorzenia. Nie było też podstaw do zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym, ponieważ kwestia ta nie stanowi zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie.
Zatem zatrzymanie prawa jazdy nie wymaga uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia, co do zarzucanego wykroczenia.
Organ odwoławczy wskazał, że strona przed wydaniem decyzji miała zagwarantowane prawo do zapoznawania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł M. L., zarzucając naruszenie:
- - art. 2, art. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
- - art.64 ust. 1,2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art.1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 22952 r., w zw. z art. 14 EKPCz i art. 6 EKPCz., w zw. z art. 45 Konstytucji RP, w zw. z art. 177 Konstytucji RP;
- - art. 102 ust. 1 pkt. 4 i ust. 1 c ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art, 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez taką interpretację art. 102 ust. 1 pkt. 4 i ust. 1 c i 1 e ustawy o kierujących pojazdami, jakoby ów przepis zawieszał obowiązywanie przepisów dotyczących zgromadzenia przez organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a następnie wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu tego materiału celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej, uwzględnienie z urzędu słusznego interesu obywateli, swobodnej oceny materiału dowodowego;
- - art. 7 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz innych ustaw w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez jego błędną interpretacją, a mianowicie stwierdzenie, że podstawą zatrzymania przez prezydenta miasta prawa jazdy jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy przez policję, a nie fakt rzeczywistego przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż o 50 km/h w obszarze zabudowanym - a tym samym błędne przyjęcie, że zasada prawdy obiektywnej nie ma zastosowania do postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy za przedmiotowy czyn;
- - art.102 ust.1aa ustawy Prawo o ruchu drogowym, przez jego niezastosowanie;
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, poprzez wydanie decyzji w sytuacji zaistnienia przesłanki do zawieszenia postępowania ze względu na konieczność rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny;
- - art. 7 k.p.a., poprzez odstąpienia od podjęcia jakichkolwiek kroków zmierzających do wyjaśnienia sprawy - w sytuacji, gdy od samego początku skarżący kwestionuje fakt, że dokonał rzeczywistego przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż o 50 km/h w obszarze zabudowanym;
- - art. 8 k.p.a., poprzez przyjęcie sprzecznej z prawem reguły interpretacji i rozstrzygania wątpliwości na korzyść obywatela;
- - art.10 k.p.a. przez pozbawienie strony prawa do udziału w toczącym się postępowaniu, w szczególności przez nieudostępnienie stronie prawa wglądu do akt sprawy;
- - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie najważniejszego składnika decyzji w postaci braku uzasadnienia niezastosowania w sprawie art. 102 ust. 1aa ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, dających podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium wydana w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy, z uwagi na wniosek organu inspekcji transportu drogowego o zatrzymanie stronie prawa jazdy, w związku z przekroczeniem w dniu 23 listopada 2019 r. K., dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Stanowisko organu kwestionuje skarżący argumentując, że wniosek o ukaranie trafił do Sądu Rejonowego, przed którym zamierza wykazać brak jego winy, wobec czego wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe.
Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 102 ust.1 pkt 4, ust. 1c i 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1268, dalej jako: "u.k.p"), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust.1c u.k.p., stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 110).
Ponadto, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 541, dalej jako: "ustawa o zmianie k.k."), podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5 (tj. ustawy o kierujących pojazdami), jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy wymienionej w art. 4 (czyli ustawy Prawo o ruchu drogowym), tj. w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W przypadku natomiast, jeżeli dokument prawa jazdy nie został zatrzymany w powyższym trybie, wówczas, zgodnie z art. 102 ust. 1c u.k.p., starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy.
Przepis art. 7 ustawy o zmianie k.k. wskazuje jednoznacznie organ właściwy, procesową formę, charakter oraz przesłanki wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Jak wprost wynika z treści art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany. Samo rozstrzygnięcie oraz jego zakres nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego. Oznacza to, że w razie otrzymania zawiadomienia o naruszeniu wskazanego wyżej przepisu ruchu drogowego, starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ ten nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym, gdyż to uprawnienie należy do sądów powszechnych.
Mając na względzie powołane regulacje, Sąd stwierdził, że organy orzekające zasadnie rozstrzygnęły o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. A,B na okres trzech miesięcy. Rozstrzygnięcie to pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o kierujących pojazdami również w zakresie okresu obowiązywania zatrzymania prawa jazdy - zgodnie bowiem z ust. 1c art. 102 starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Stosownie natomiast do ust. 1e tego artykułu okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d, oblicza się na zasadach określonych w k.p.a., przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d., data tej czynności.
Ze względu na specyfikę postępowania w sprawie, organy orzekające nie prowadziły postępowania wyjaśniającego, polegającego na gromadzeniu lub uzupełnianiu materiału dowodowego i nie miały takiego obowiązku. Podstawę wydania kwestionowanej decyzji stanowiła informacja organu inspekcji transportu drogowego o przekroczeniu przez skarżącego w dniu 23 listopada 2019 r. dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym o 58 km/h.
Odnosząc się do argumentacji skargi zmierzającej do wykazania, że w ramach postępowania administracyjnego dotyczącego zatrzymania prawa jazdy z powodu ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, dopuszczalne jest badanie zarzutów dotyczących tego, że strona nie ponosi winy za przekroczenie prędkości - należy zauważyć, że taki pogląd skarżącego nie zasługuje na aprobatę także w świetle podjętej przez NSA uchwały z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18 (publ. ONSAiWSA 2019/5/72), na którą powołało się Kolegium w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji. W uchwale tej NSA sformułował dwie tezy stwierdzając, że:
- 1) podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2015 r., poz. 541 ze zm.) może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Wniosek taki można wyprowadzić nie tylko z literalnego brzmienia art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o zmianie k.k., ale także w oparciu o wykładnię celowościową i funkcjonalną przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli później zostanie ustalone, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, albowiem wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję.
- 2) prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.).
Z analizy powyższych przepisów wynika, że celem ustawodawcy nie było oczekiwanie na prawomocne zakończenie postępowania dotyczącego powyższego naruszenia, lecz niezwłoczne podjęcie czynności administracyjnych o charakterze prewencyjnym i zabezpieczającym zmierzających do wyeliminowania z ruchu drogowego kierowców stwarzających dla niego zagrożenie. Przy takiej konstrukcji art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zmianie k.k. przyjęcie, że prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. czyniłoby bezprzedmiotowym zamieszczenie w powyższym przepisie obowiązku powiadomienia starosty o ujawnieniu popełnienia tego naruszenia, albowiem jedynie prawomocne rozstrzygnięcie w tej kwestii, to jest przyjęcie mandatu karnego lub zakończenie postępowania przed sądem powszechnym mogłoby stanowić podstawę do wydania decyzji.
Skoro przepis jako podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy wymienia zarówno informację o ujawnieniu naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d., jak i prawomocne rozstrzygnięcia za to naruszenie, to nie można przyjąć, iż prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej stanowi zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie jest elementem koniecznym do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p.
Dalej NSA wskazał, że przeciwko przyjęciu, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. przemawia także analiza art. 102 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy, podlega on zwrotowi. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że postępowania administracyjne w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. i postępowania toczące się przed sądem powszechnym lub organem orzekającym o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym w odniesieniu do stwierdzenia naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. są postępowaniami toczącymi się niezależnie od siebie.
Z treści art. 102 ust. 3 u.k.p. wynika, że postępowanie administracyjne może zakończyć się wcześniej niż postępowanie sądowe czy też postępowanie toczące się przed organem orzekającym w sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ administracyjny nie jest zobowiązany oczekiwać na zakończenie postępowania sądowego w sprawie wykroczeń, lecz zobowiązany jest do wydania rozstrzygnięcia, a w przypadku niezakończenia postępowania sądowego lub postępowania toczącego się przed organem dyscyplinarnym w okresie 3 miesięcy od zatrzymania prawa jazdy (a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy), wydać ten dokument.
Z art.269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r., poz.2325, dalej jako: "p.p.s.a") wynika moc ogólnie wiążąca uchwał NSA. Jej istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Nie pozwala to żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA.
Reasumując, bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego oraz wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP.
Zasadnie zatem organy orzekające w sprawie przyjęły, że prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym nie jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Nie doszło zatem do naruszenia w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ nie zachodziła przesłanka do zawieszenia postępowania administracyjnego ze względu na konieczność rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny.
Z przytoczonych względów nie zasługują na także uwzględnienie zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organy administracyjne orzekające w sprawie zasady domniemania niewinności oskarżonego (art. 5 § 1 k.p.k.)
Organy administracyjne rozpatrujące niniejszą sprawę nie naruszyły też art. 7 i art. 8 k.p.a., skoro głównym dowodem w sprawie jest zawiadomienie odpowiedniego organu o przekroczeniu prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h i, jako dokument urzędowy, nie budzi ono żadnych wątpliwości.
Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art.10 k.p.a., poprzez pozbawienie strony prawa do udziału w toczącym się postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania. Zawiadomienie to odebrał dorosły domownik strony – I. L., dnia 17 czerwca 2020 r. (k.6 akt administracyjnych). Prawo do udziału strony w postępowaniu zagwarantował też organ odwoławczy, który 31 sierpnia 2020 r. wydał postanowienie o niezałatwieniu sprawy w terminie z uwagi na konieczność zapewnienia stronie realizacji uprawnień w trybie art. 10 § 1 k.p.a. W postanowieniu tym organ II instancji wyznaczył stronie termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Z prawa tego strona nie skorzystała. Postanowienie to również zostało doręczone stronie. Odbiór korespondencji 9 września 2020 r. pokwitowała I. L. – dorosły domownik (k. 22 akt administracyjnych).
W ocenie Sądu, bezzasadny jest także zarzut skargi dotyczący braku uzasadnienia niezastosowania w sprawie art. 102 ust. 1aa ustawy Prawo o ruchu drogowym. Po pierwsze, ustawa Prawo o ruchu drogowym w ogóle nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej. Gdyby zaś skarżącemu chodziło o regulację zawartą w art. 102 ust.1aa ustawy o kierujących pojazdami, to istotnie umożliwia ona kierującemu pojazdem wykazywanie, że dopuścił się przekroczenia dozwolonej prędkości działając w stanie wyższej konieczności. Unormowanie to zostało dodane nowelą z dnia 12 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o kierujących pojazdami, na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15, stwierdzającego, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit.a p.r.d. w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających - ze względu na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Organ administracji nie ma jednak obowiązku rozważania, czy w sprawie nie doszło do przekroczenia prędkości w stanie wyższej konieczności, usprawiedliwiającego odstąpienie od zatrzymania prawa jazdy w sytuacji, gdy strona się na stan wyższej konieczności nie powołuje. W niniejszej sprawie skarżący w ogóle nie powoływał się w postępowaniu administracyjnym na działanie w stanie wyższej konieczności.
W piśmie z dnia 29 czerwca 2020 r. jedynie wskazywał na problemy zdrowotne, ze względu na które, w jej ocenie, nie można mu przypisać winy w czasie popełnienia czynu.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił, jako bezzasadną.
O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 4 ust. 1 i 3 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2016 r;, poz. 1715)