Uzasadnienie
M.M., wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie na jej rzecz radcy prawnego. W uzasadnieniu wskazał, iż ma 72 lata i utrzymuje się jedynie ze skromnej renty inwalidzkiej. Według oświadczenia, sam prowadzi gospodarstwo domowe, jego majątek stanowi dom o powierzchni 100 m2, a miesięczna wysokość renty wynosi 1200 zł brutto.
3 września 2015 r. skarżącemu doręczono wezwanie do złożenia w terminie 7 dni wyciągów z posiadanych rachunków bankowych z ostatnich trzech miesięcy, bądź oświadczenia o nieposiadaniu w owym czasie takowych rachunków, kopii dowodu ostatniej wypłaty renty, kopii dowodów uiszczenia w sierpniu br. comiesięcznych wydatków mieszkaniowych i oświadczenia wyszczególniającego pozostałe kategorie wydatków wraz z ich przybliżoną miesięczną wysokością.
Skarżący, pouczony, iż niezastosowanie się do wezwania może stanowić podstawę odmowy przyznania prawa pomocy, nie dostarczył żadnego z żądanych dokumentów. Dzień przed upływem wyznaczonego terminu uiścił natomiast wpis od skargi.
W tym stanie rzeczy stwierdza się, co następuje:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późniejszymi zmianami; w skrócie: p.p.s.a.), zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla niej profesjonalnego pełnomocnika, stanowiące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.), następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, następuje przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, które obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Z unormowania tego bezsprzecznie wynika, że ciężar dowodu powyższych okoliczności spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli oświadczenie zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.).
Orzecznictwo sądów administracyjnych stoi na jednolitym stanowisku, iż niezłożenie wymienionych oświadczeń i dokumentów źródłowych należy ocenić jako niewypełnienie ciążącego na wnioskodawcy obowiązku współdziałania z sądem rozpoznającym wniosek o prawo pomocy, co stanowi podstawę do oddalenia wniosku (tak Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 124/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień dotyczących prawa pomocy.