Uzasadnienie
J. K. zgłosił zarzuty w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku poddania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym.
Wierzyciel, czyli Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, postanowieniem z dnia "[...]" r. uznał zarzuty za nieuzasadnione.
Po rozpatrzeniu zażalenia J. K. na to postanowienie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej jako organ II instancji albo organ odwoławczy), postanowieniem z dnia "[...]" r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
J. K. zaskarżył postanowienie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podtrzymując stanowisko o braku wymagalności obowiązku.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie, powołując się na nowelizację Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która wyłączyła spod kontroli sądownictwa administracyjnego postanowienia wydane w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako: p.p.s.a), w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało zainicjowane skargą wniesioną po 15 sierpnia 2015 r., zatem zastosowanie ma art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela odnośnie do zgłoszonego zarzutu, a więc skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu, w związku z czym podlega ona odrzuceniu.
Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.