Uzasadnienie
E.Ś. wniósł skargę do tutejszego Sądu na uchwałę Rady Gminy K. z dnia 11 czerwca 2012 r. Nr "[...]", uznającą za bezzasadną jego skargę na postępowanie Wójta Gminy K. w sprawie zamiany części drogi. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucał naruszenie art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, iż działanie wójta nie narusza praworządności lub interesów skarżących. W uzasadnieniu skargi podał, że dokonana przez wójta zamiana części drogi nr x na część drogi nr y, pozbawi go komunikacji miedzy należącymi do niego działkami. Podniósł, że jako podstawę i przyczynę likwidacji drogi gminnej wójt podał stosowną uchwałę zebrania wiejskiego sołectwa C., w którym brało udział tylko 9 mieszkańców, na 38 uprawnionych, a przewodniczył mu zainteresowany zamianą sołtys. Kwestionując wymienioną uchwałę Rady Gminy, skarżący zarzucił, iż Rada nie wzięła pod uwagę, że uchwała zebrania wiejskiego nie ma żadnej mocy sprawczej a przeprowadzona przez Wójta konsultacja nic nie jest warta.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. wniosła o jej odrzucenie, z uwagi na niewyczerpanie trybu, przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, tj. wniesienie skargi z pominięciem uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto organ odniósł się do istoty sprawy twierdząc, że przedmiotowa zamiana miała zlikwidować uciążliwość, jaką powodował przebieg drogi gminnej przez środek gospodarstwa. Wskazano, że organ wykonawczy działał w ramach swoich kompetencji i działał zgodnie z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Na podstawie art. 3 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. 270., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Sądy te orzekają w sprawach skarg na podejmowane przez organy decyzje administracyjne, postanowienia oraz akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 4-7 p.p.s.a. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów związaną z procesem podejmowania decyzji administracyjnych, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
E.Ś. wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy K., podjętą na podstawie art. 229 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz,1071 ze zm.).
Należy zwrócić uwagę, że skarga wniesiona do organu w niniejszej sprawie nosi znamiona skargi powszechnej, uregulowanej w art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy.
W przedmiotowej sprawie wniesiona skarga została rozpatrzona zgodnie z procedurą skargową uregulowaną w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a następnie organ udzielił skarżącemu odpowiedzi doręczając mu podjętą uchwałę, uznającą skargę na postępowanie wójta za bezzasadną. Sąd nie ma możliwości skontrolowania legalności tej uchwały albowiem postępowanie w sprawie skarg i wniosków z działu VIII K.p.a. nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Skarga do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządu terytorialnego podjętą w wyniku rozpatrywania skargi wniesionej w tym trybie, jest niedopuszczalna. Rozpatrywanie skargi na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, wniesionej w trybie art. 227 k.p.a., nie podlega kognicji sądów administracyjnych (niepublikowane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2010 r. II OSK 2389).
W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.