Uzasadnienie
Decyzją Nr "[...]" z dnia 14 stycznia 2000 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w D. odmówił przyznania T. P. nagrody rocznej za rok 1997 i część 1998 r. obejmujący okres służby przygotowawczej.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ I instancji powołał art. 7 ust. 2, art. 106 ust. l i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 61 poz. 283 ze zm.) oraz § 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz. Urz. Min. Spr. Nr 4 poz. 37). W uzasadnieniu tej decyzji podano, że T. P. złożył w dniu 29 grudnia 1999 r. raport w sprawie wypłacenia nagrody rocznej za okres służby przygotowawczej, tj. za rok 1997 i za okres od l stycznia 1998 r. do 31 maja 1998 r. Organ I instancji wskazał, że strona opiera swoje roszczenie o art. 106 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej i że przytoczony przepis w ust. 3 zawiera delegacje ustawową dla Ministra Sprawiedliwości, który wydał w tej materii stosowne zarządzenie.
Podniesiono, że § 2 wymienionego zarządzenia jednoznacznie określa krąg osób, którym przysługuje taka nagroda i uprawnieni są do niej mianowani na stałe funkcjonariusze Służby Więziennej. W podsumowaniu stwierdzono, że obowiązujące przepisy nie dają podstaw prawnych do wydania korzystnej dla T. P. decyzji.
W wyniku rozpatrzenia odwołania T. P. od powyższej decyzji Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją z dnia 14 lutego 2000 r. Nr "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając zaprezentowaną w niej argumentację. Dodatkowo organ podkreślił, iż § 2 ust. l powołanego wyżej zarządzenia stanowi, że "funkcjonariuszom mianowanym na stałe, wykonującym nienagannie obowiązki służbowe przez okres roku kalendarzowego, przyznaje się nagrody roczne". Organ stwierdził, że tym samym Minister Sprawiedliwości określił, że nagroda roczna może być wypłacona tylko funkcjonariuszom mianowanym na stałe. W oparciu o powyższe organ II instancji uznał, że brak jest podstaw do przyznania nagrody rocznej funkcjonariuszowi w służbie przygotowawczej.
Na decyzję Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej T. P. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podał, iż do Służby Więziennej został przyjęty w dniu l czerwca 1996 r. i mianowany funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej. W dniu l czerwca 1998 r. został mianowany funkcjonariuszem w służbie stałej. Podał, iż w okresie służby przygotowawczej nie został objęty nagrodą roczną w 1997 r. i 1998 r. W ocenie skarżącego, nie ma przesłanek merytorycznych, wynikających z zapisów ustawowych, które uzasadniałyby odmowę udzielenia mu powyższych nagród rocznych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi, bądź o zawieszenie postępowania w związku z pytaniem prawnym skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność przepisów - stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji - z ustawą o Służbie Więziennej i Konstytucją RP.
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie ze względu na pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2004 r. postępowanie zostało podjęte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.
Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji. Jednakże w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. b powołanej ustawy Sąd bada także naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie organy obu instancji odmówiły skarżącemu wypłaty nagrody rocznej za rok 1997 r. i część 1998 r. obejmujący okres służby przygotowawczej w Służbie Więziennej powołując się na art. 106 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 61 poz. 283 ze zm.) oraz § 2 ust. l zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz.Urz. Min. Spr. Nr 4 poz. 37). Przepis § 2 ust. l tego zarządzenia stanowił bowiem, iż funkcjonariuszom mianowanym na stałe, wykonującym nienagannie obowiązki służbowe przez okres roku kalendarzowego, przyznaje się nagrody roczne. Jednakże wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia lO lipca 2001 r. (sygn. akt P 4/00, opublik. Dz.Urz. Min. Spr. z 2001 r. Nr 2 poz.
18) orzeczono, iż § 2 ust. l powołanego zarządzenia Ministra Sprawiedliwości jest niezgodny z art. 29 ust. 7 i art. 106 ust. l i 3 ustawy o Służbie Więziennej oraz z art. 2 Konstytucji RP. Z chwilą zatem ogłoszenia tego wyroku, tj. z dniem 17 września 2001 r. powołany przepis utracił moc obowiązującą. Zgodnie zaś z art. 145 a Kodeksu postępowania administracyjnego daje to podstawę do żądania wznowienia postępowania administracyjnego, a tym samym także uchylenia zaskarżonych decyzji.
Należy jednak podnieść, iż poza wypadkiem określonym w art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego sąd administracyjny nie może uwzględniać zmian stanu prawnego, jakie zaszły po wydaniu zaskarżonej decyzji. Nie dotyczy to jednak organu administracji prowadzącego postępowanie na skutek uchylenia decyzji przez Sąd. Wprawdzie jest on związany oceną prawną przedstawioną w orzeczeniu Sądu, ale tylko w sytuacji gdy w danej sprawie nie zajdą jakiekolwiek zmiany w stanie faktycznym lub prawnym. Wskazać zaś należy, iż w związku z powołanym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego zostało wydane rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 15 poz. 145), w którym określono zasady wypłaty zaległych nagród rocznych dla funkcjonariuszy, którzy pełnili służbę przygotowawczą w 1997 r, 1998 r. lub 1999 r. O ile zatem żądanie skarżącego o wypłatę zaległych nagród rocznych zostało już zaspokojone, to nie może to pozostać bez wpływu na rozstrzygnięcie organu w mniejszej sprawie.
W związku z powyższym zaskarżoną decyzję, a także decyzję ją poprzedzającą należało uchylić w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270). Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.