Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia "[...]" pełnomocnik K. K. zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie sygn. akt II SA/Ol 819/07, oddalającym skargę K. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie dotrzymanie ustawowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy pełnomocnika, bowiem termin ten upłynął z końcem stycznia "[...]", a Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła go pełnomocnikiem skarżącej, w ramach przyznanego prawa pomocy, w dniu "[...]", o czym dowiedział się w dniu "[...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.) z jednoczesnym dokonaniem czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Jak wynika z powyższego, przywrócenie terminu do wniesienia skargi uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (tak też w post. WSA w Gliwicach z dn. 20.10.2004r. sygn. akt IV SA/GL 647/04). Zatem przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
W przedmiotowej sprawie do uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej doszło niewątpliwie bez winy strony.
W dniu "[...]" tutejszy Sąd oddalił wyrokiem skargę K. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Na podstawie art. 175 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną sporządza adwokat lub radca prawny (przymus adwokacko-radcowski). W związku z powyższym wymogiem, skarżąca złożyła w dniu "[...]" wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Postanowieniem z dnia "[...]" Referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmujące ustanowienie radcy prawnego. Po uprawomocnieniu się orzeczenia przyznającego skarżącej pełnomocnika, Sąd zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej o jego wyznaczenie. Czynność ta miała miejsce w terminie otwartym do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku. W dniu "[...]" Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła skarżącej pełnomocnika.
Należy zwrócić uwagę, iż na gruncie przepisów p.p.s.a. samo ustanowienie zastępcy procesowego przez Sąd nie daje automatycznie podstaw wyznaczonemu radcy prawnemu do działania w imieniu strony i wniesienia skargi kasacyjnej. Przepis art. 244 § 1 p.p.s.a. wymaga bowiem uzyskania pełnomocnictwa od strony. Jako, że pełnomocnik powziął wiadomość o wyznaczeniu go do reprezentowania strony w dniu "[...]", a w dniu "[...]" przedłożył do akt udzielone przez skarżącą pełnomocnictwo i zapoznał się z aktami sprawy, przyjąć należy, iż z ostatnią z wymienionych dat ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Zatem na podstawie art. 87 §1 u.p.p.s.a. pełnomocnik skarżącej miał 7 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu z jednoczesnym dokonaniem czynności, która miała być dokonana. Pełnomocnik czynności tych dokonał w dniu "[...]", a więc wymagany termin został dotrzymany.
W świetle powyższego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.