Uzasadnienie
Wnosząc skargę, S.S. zwróciła się o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku (k. 24-25 akt) oraz dodatkowym oświadczeniu (k. 35), skarżąca (l.
86) jest rencistką I grupy; otrzymuje świadczenie w wysokości 1068,54 zł netto miesięcznie (odcinek przekazu pocztowego - k. 26); jedyny jej majątek to mieszkanie (61,4 m2) i 5,39 ha nieużytków rolnych o formalnie nieuregulowanym prawie własności. Na miesięczne wydatki składają się: opłaty za mieszkanie (300 zł), energię elektryczną (20 zł), polisę na życie (18 zł), abonament telefoniczny (28,03 zł), podatek rolny (9,58 zł), koszty leczenia (250 zł), przejazdów (50 zł), środków higieny (50 zł), wyżywienia, ubrania i in. (323 zł) - w sumie 1048,61 zł.
Zgłoszony wniosek należało uznać za zasadny.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 245 § 3-4 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych bądź też od ich poszczególnych składników (opłat sądowych, wydatków) lub ich części, stanowiąc przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Informacje poświadczone przez skarżącą unaoczniają, iż nie ma ona realnej możliwości wygospodarowania środków na pokrycie kosztów sądowych.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 wskazanej ustawy, powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.