Uzasadnienie
A.E. (dalej jako "strona", "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WINB") z dnia "[...]" w przedmiocie rozbiórki przydomowej oczyszczalni ścieków.
Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że w dniu 19 lipca 2019 r., do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego (dalej jako organ pierwszej instancji"), wpłynęło zawiadomienie Wiceprezydenta o wykonaniu i użytkowaniu przydomowej oczyszczalni ścieków przez właściciela nieruchomości przy ul. R. w E bez wymaganego prawem zgłoszenia. Z treści zawiadomienia wynika, że zgodnie z uchwałą nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]" w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" na terenie, na którym zrealizowano przydomową oczyszczalnię ścieków obowiązują następujące zasady:
- a) do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej dopuszcza się odprowadzanie ścieków do zbiorników bezodpływowych; po wykonaniu kanalizacji sanitarnej obowiązek podłączenia do sieci najpóźniej 3 lata od jej oddania do użytkowania;
- b) nie dopuszcza się odprowadzania ścieków i wód zanieczyszczonych do gruntu lub wód powierzchniowych.
W piśmie wskazano, że właściciel nieruchomości przy ul. R. w E. nie złożył wniosku zgłoszenia budowlanego w sprawie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków.
Organ pierwszej instancji w dniu 26 sierpnia 2019 r. zawiadomił właściciela nieruchomości o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr "[...]" przy ul R. w E. Następnie, w dniu 24 września 2019 r., przeprowadzono oględziny ww. nieruchomości. W trakcie oględzin ustalono, że w narożniku (na styku działek nr "[...]" oraz "[...]"), na działce nr "[...]" zlokalizowana jest przydomowa oczyszczalnia ścieków o pojemności 2000 litrów, która została wybudowana na przełomie 2014/2015 r. W trakcie oględzin właściciel przedłożył oświadczenie producenta z dnia 8 czerwca 2015 r. oraz krajową deklarację zgodności.
W aktach sprawy znajduje się też kopia skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku przy ul. R. oraz potwierdzenie przyjęcia zawiadomienia, wydane przez PINB w dniu 25 października 2005 r.
Z treści ww. pisma wynika, że inwestorzy M. i T. C. w ramach realizowanej rozbudowy i adaptacji budynku zrealizowali również zbiornik bezodpływowy.
Organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 49b ust, 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.), dalej jako "P.b.", postanowieniem z dnia "[...]" nałożył na stronę obowiązek przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji ww. przydomowej oczyszczalni w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. m.in. przedłożenia zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
Strona nie wywiązała się z nałożonego na nią powyższego obowiązku w wyznaczonym terminie.
Prezydent Miasta, postanowieniem z dnia "[...]" odmówił stronie wydania zaświadczenia o zgodności budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr "[...]" obręb "[...]" ul. R. w E. z Miejscowym Planem Zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej "[...]".
Po rozpatrzeniu zażalenia strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia "[...]" r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Z treści postanowienia wynika m.in., że działka skarżącego nr "[...]" jest oznaczona w jednostce planu symbolem MNU 1.3 w bezpośrednim sąsiedztwie ujęcia wody "[...]". Wskazano, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej "[...]", dla zabudowy mieszkaniowej do czasu realizacji kanalizacji sanitarnej dopuszcza się tymczasowe odprowadzanie ścieków do zbiorników bezodpływowych. Z uwagi na lokalizację działki nr "[...]" w bezpośrednim sąsiedztwie ujęcia wody oraz realne zagrożenie jego zanieczyszczenia, tymczasowe odprowadzanie ścieków do zbiornika bezodpływowego jest uzasadnione i konieczne, a ponadto zgodne z ustaleniami planu miejscowego, budowa oczyszczalni ścieków na działce nr "[...]" jest niezgodna z ustaleniami ww. planu.
Następnie organ pierwszej instancji, decyzją z dnia "[...]" r nakazał stronie wykonanie obowiązku:
1 rozbiórki wykonanej przydomowej oczyszczalni ścieków przy ul. R., dz. nr "[...]" obręb "[...]", 2 uporządkowanie i przywrócenie terenu do stanu pierwotnego,
3. roboty należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej właściwe uprawnienia budowlane, 4 pisemnego zawiadomienia Inspektoratu o wykonaniu nałożonego obowiązku, Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie.
WINB, pismem z dnia "[...]" r., zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z prośbą o przesłanie ostatecznego postanowienia SKO, wydanego w związku z zażaleniem na postanowienie Prezydent Miasta z dnia "[...]" wydane w przedmiocie wydania zaświadczenia. W dniu "[...]" r., SKO przekazało kopię postanowienia z dnia "[...]" r., utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta. Ponadto, Kolegium poinformowało, że wskazane rozstrzygnięcie zostało przez stronę zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie oraz, że wyrokiem z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt
II SA/Ol 960/19 Sąd oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w ocenie Sądu, organy słusznie odmówiły wydania przedmiotowego zaświadczenia. Zaświadczenie ma służyć urzędowemu potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Biorąc pod uwagę cytowaną wyżej treść § 10 ust. 10 pkt 7 lit. a ww. planu miejscowego, nie można stwierdzić zgodności zamierzonego przedsięwzięcia z ustaleniami ww. planu miejscowego, który do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej dopuszcza odprowadzanie ścieków wyłącznie do zbiorników bezodpływowych.
Pismem z dnia 14 lipca 2020 r., WINB - działając na podstawie art. 9 k.p.a. -poinformował stronę, że w związku z ww. wyrokiem Sądu, w przypadku braku przekazania organowi nowych informacji istotnych dla sprawy, zasadnym będzie utrzymanie w mocy decyzji rozbiórki przedmiotowej przydomowej oczyszczalni ścieków. Na powyższe pismo strona nie udzieliła odpowiedzi.
Następnie, organ odwoławczy, działając na podstawie art. 136 k.p.a., postanowieniem z dnia "[...]" r., zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego polegającego na przeprowadzeniu oględzin przy ul. R., dz. nr "[...]" obręb "[...]" w celu aktualizacji stanu faktycznego i potwierdzenia, że w/w przydomowa oczyszczalnia ścieków nie została rozebrana. W dniu "[...]" r., organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości przy udziale strony. Podczas oględzin potwierdzono, że przedmiotowa przydomowa oczyszczalnia ścieków nie została rozebrana, jej lokalizacja nie uległa zmianie, a ścieki są nadal do niej odprowadzane. Podczas oględzin sporządzono dokumentacje fotograficzną.
Po rozpatrzeniu odwołania strony, Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia "[...]" r. uchylił zaskarżoną decyzję w części nakładającej na inwestorów rygor natychmiastowej wykonalności decyzji i w tym zakresie stwierdził brak podstaw do nałożenia rygoru natychmiastowej wykonalności oraz w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał, że obowiązujące na działce objętej przedmiotową inwestycją przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wykluczają możliwość legalizacji przydomowej oczyszczalni ścieków. Kwestia ta została wyjaśniona w sposób wyczerpujący w treści przywołanego wyroku WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 960/19. Podkreślono, że w związku powyższym, WINB nie może dokonywać własnych ocen stanu faktycznego i prawnego, odmiennych od tych, zawartych w wyroku w zakresie zgodności przedmiotowej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Ponadto, warunkiem legalizacji przydomowej oczyszczalni w trybie art. 49b P.b., jest przedłożenie stosownego zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie strona nie przedłożyła i nie będzie w stanie przedłożyć takiego zaświadczenia, dopóki obowiązują ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", uchwalonego "[...]"
Organ odwoławczy wskazał także, że plany miejscowe mogą bezpośrednio oddziaływać na sferę praw i obowiązków, a w szczególności prawa własności różnych podmiotów. Natomiast celem legalizacji samowoli budowlanej jest dostosowanie nielegalnie wybudowanego obiektu do przepisów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego powszechnie obowiązujących, jak i aktów prawa miejscowego (miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego), które obowiązują w czasie likwidacji samowoli budowlanej. Podkreślił, że bez znaczenia dla sprawy pozostają również zarzuty funkcjonowania oczyszczalni na innych nieruchomościach. Prowadzone postępowanie ogranicza się do nieruchomości odwołującego. Kwestia legalności budowy przydomowych oczyszczalni ścieków przez sąsiadów może stanowić odrębny przedmiot postępowania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego, likwidacja samowolnie wykonanej przydomowej oczyszczalni ścieków nie pozbawia właścicieli nieruchomości możliwości odprowadzania ścieków zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zgodnie bowiem z zasadami modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej, dla terenu MNU 1-3 do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej dopuszcza się odprowadzanie ścieków do zbiorników bezodpływowych; po wykonaniu kanalizacji sanitarnej obowiązek podłączenia do sieci najpóźniej 3 lata od jej oddania do użytkowania. W bezpośrednim sąsiedztwie działki nr "[...]", na działce "[...]" stanowiącej ul. R, jest zlokalizowana sieć kanalizacji sanitarnej. Oznacza to, iż właściciele mają możliwość podłączenia się do istniejącej sieci w celu prawidłowego odprowadzania ścieków z budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Realizacja przyłącza kanalizacyjnego może nastąpić w oparciu o skuteczne zgłoszenie lub bez zgłoszenia - w oparciu o procedurę określoną w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W obu przypadkach istnieje potrzeba zwrócenia w pierwszej kolejności się do Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji z wnioskiem o wydanie warunków technicznych na podłączenie do sieci kanalizacji sanitarnej.
Jako zasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący nałożenia decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. O ile zanieczyszczenie ujęcia wody bez wątpienia mogłoby mieć negatywne skutki dla zdrowia ludzi, o tyle organ pierwszej instancji nie wykazał, że zlokalizowanie przedmiotowej przydomowej oczyszczalni ścieków może chociażby potencjalnie spowodować takie zagrożenie.
W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu, strona - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w pkt 2 (dotyczącym utrzymania rozbiórki) - zarzuciła naruszenie:
- a) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 2 Konstytucji RP- poprzez naruszenie zasad sprawiedliwości społecznej, zasada legalizmu wyparła zasadę sprawiedliwości;
- - art. 87 Konstytucji RP - poprzez zastosowanie norm aktu prawa miejscowego, pozostających w sprzeczności z przepisami aktu rangi ustawowej - ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach;
- - art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach - poprzez przyjęcie, że wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy ww. przepis wskazuje, że obowiązkiem właścicieli nieruchomości jest utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych;
- - naruszenie § 10 ust. 10 pkt 7 lit a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - przez błędna jego wykładnię i ograniczenie interpretacji normy do literalnego jej brzmienia, w sytuacji, gdy wykładnia funkcjonalna zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że możliwa jest również instalacja przydomowej oczyszczalni ścieków, posiadającej aprobatę techniczną oraz atest higieniczny,
- b) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik, t.j.:
- - art. 6 k.p.a.- poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia aktu prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozostającego w sprzeczności z przepisami rangi ustawowej, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach;
- - art. 7 k.p.a. - zasady prawdy obiektywnej - poprzez stosowanie prawa budowlanego zawężająco i literalnie;
- - art. 8 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady zaufania oraz równego traktowania;
- - podanie w decyzji nieprawdziwych informacji o rzekomo istniejącej na działce nr "[...]" stanowiącej ul. R. w bezpośrednim sąsiedztwie mojej działki, sieci kanalizacji sanitarnej.
W uzasadnieniu skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz podniósł, że stanowisko organów pozostaje w sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Podkreślił, że na obszarze zabudowy, objętym wnioskiem, nie została wybudowana sieć kanalizacyjna, nie ma również takich planów, co narusza również dyrektywę unijną. Zatem, na mocy przepisów ww. ustawy, właściciel nieruchomości może dokonać wyboru pomiędzy dwoma alternatywnymi metodami odprowadzania nieczystości poprzez: wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych.
Powołując się na orzecznictwo dotyczące hierarchii aktów prawnych skarżący wskazał, że zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 10 ust. 10 pkt 7 lit. a), iż na obszarze, w którym zostało zlokalizowane przedsięwzięcie objęte przedmiotowym wnioskiem, do czasu realizacji systemu kanalizacji zbiorczej, obowiązuje zasada gromadzenia ścieków w zbiornikach bezodpływowych, należało skonfrontować z przepisami rangi ustawowej, a mianowicie przepisem art. 5 ust 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Zdaniem skarżącego, w sprawie naruszona została również zasada zaufania i równego traktowania, wynikająca z art. 8 k.p.a., nakazująca rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w ten sam sposób. Jak wynika z pozyskanych przez skarżącego informacji, inni inwestorzy z terenu "[...]" na działkach o nr.geodezyjnych "[...]", otrzymali zgodę na budowę przydomowych oczyszczalni ścieków, podczas gdy jemu prawa tego odmówiono. Strona podkreśliła, że z map i ogólnodostępnych informacji wynika, że na terenie dzielnicy "[...]" nie ma żadnej sieci kanalizacji sanitarnej, a tym bardziej na działce nr "[...]", nie ma planów a nawet zamysłów budowy takiej sieci. Gdyby istniała, już dawno by wystąpił o możliwość podłączenia, gdyż koszty wywozu zawartości szamba są co najmniej 6 krotnie wyższe do kosztów odprowadzania nieczystości do sieci. Działka nr "[...]" uzbrojona jest w sieć wodociągową, energetyczną i tzw. burzową - deszczową.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
W myśl zaś z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie jest zasadna.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 49b P.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej (ust.1). Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie:
- 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4;
- 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu;
- 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (ust 2). Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie (ust 4).
Istotą regulacji zamieszczonej w wyżej przytoczonym przepisie jest umożliwienie inwestorowi zalegalizowania samowoli budowlanej – obiektów zrealizowanych bez wymaganego prawem zgłoszenia lub mimo wniesienia przez właściwy organ sprzeciwu do tego zgłoszenia. Legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Legalizacja możliwa jest w razie zgodności samowolnie wykonanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z innymi przepisami w tym techniczno-budowlanymi, po przedłożeniu przez inwestora w zakreślonym terminie, określonej w tych przepisach dokumentacji i uiszczeniu opłaty legalizacyjnej. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 marca 2019 sygn. akt VII SA/Wa 1586/18, legalizacja jest uprawnieniem podmiotu, a więc może on przystąpić do działań prowadzących do legalizacji (wykonać obowiązki nałożone postanowieniem) lub z nich zrezygnować, a nie jest obowiązkiem. Wobec tego, w zależności od wybranego rozwiązania przez stronę, albo dochodzi do legalizacji samowolnych robót w przypadku spełnienia wszystkich wymogów, albo organy nakazują rozbiórkę
Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5 P.b., budowa oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę nie wymaga pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b., roboty takie wymagają natomiast dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.
W przedmiotowej sprawie, skarżący przed wykonaniem spornej inwestycji takiego zgłoszenia nie dokonał. Wystąpił do organu pierwszej instancji z wnioskiem o legalizację samowoli budowlanej.
W tym miejscu wskazać należy, że nieruchomość (działka nr "[...]") przy ul. R, na której zrealizowano przydomową oczyszczalnię ścieków, objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej "[...]" Przedmiotowa działka jest oznaczona w jednostce planu symbolem MNU 1.3 w bezpośrednim sąsiedztwie ujęcia wody "[...]". Zgodnie z § 10 ust. 10 pkt 7 lit.a ww. planu zagospodarowania przestrzennego, dla zabudowy mieszkaniowej do czasu realizacji kanalizacji sanitarnej dopuszcza się tymczasowe odprowadzanie ścieków do zbiorników bezodpływowych.
W związku z takim zapisem planu, Prezydent Miasta, postanowieniem z dnia
"[...]" odmówił stronie wydania zaświadczenia o zgodności przedmiotowej oczyszczalni ścieków z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, utrzymało je w mocy postanowieniem z dnia "[...]" r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 960/19, oddalił skargę strony na ww. postanowienie SKO. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w ocenie Sądu, organy słusznie odmówiły wydania przedmiotowego zaświadczenia. Zaświadczenie ma służyć urzędowemu potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Biorąc pod uwagę cytowaną wyżej treść § 10 ust. 10 pkt 7 lit. a w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można stwierdzić zgodności zamierzonego przedsięwzięcia z ustaleniami w/w planu miejscowego, który do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej dopuszcza odprowadzanie ścieków wyłącznie do zbiorników bezodpływowych. Sąd wskazał w tym wyroku, że w niniejszym postępowaniu nie ocenia uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego, a wyłącznie zasadność odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.
W związku z powyższym, skoro postanowienie SKO pozostaje w obrocie prawnym, nie można zarzucić organom nadzoru budowlanego naruszenia prawa, polegającego na stwierdzeniu braku możliwości legalizacji inwestycji z uwagi na jej sprzeczność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, dla oceny legalności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego bez wpływu pozostają argumenty dotyczące sprzeczności miejscowego planu zagospodarowania z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Zauważyć należy, że uchwała Rady Miejskiej jest aktem obowiązującym, pozostającym w obrocie prawnym. W związku z powyższym, ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie i nie można jej zarzucić w niniejszym postępowaniu niezgodności z ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ze względu na powyższe, nie można podzielić argumentacji strony, co do zastosowania w sprawie aktu prawa miejscowego pozostającego w sprzeczności z przepisami rangi ustawowej.
Podkreślić również należy, że uchwała Rady Miejskiej "[...]" nie została zakwestionowana przez stronę, a niniejsze postępowanie nie dotyczy tej uchwały, a decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki przydomowej oczyszczalni ścieków.
Realizacja przydomowej oczyszczalni ścieków została dokonana samowolnie, bez uprzedniego zgłoszenia i w sprawie uzasadnione było, po przeprowadzeniu postępowania, zastosowanie trybu przewidzianego w ustawie - Prawo budowlane.
Z uwagi na sprzeczność inwestycji z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest bowiem możliwości legalizacji wykonanych robót budowlanych i doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem w inny sposób, aniżeli poprzez rozbiórkę.
Reasumując, zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów wskazywanych w skardze, ani innych przepisów prawa, które mogłoby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenia jej nieważności. Stan faktyczny sprawy został w sposób dostateczny ustalony, postępowanie przeprowadzone prawidłowo, a organy przedstawiły w sposób jasny i zrozumiały tok swojego rozumowania i przyczyny, dla których uznały, że konieczne jest w przedmiotowej sprawie dokonanie rozbiórki przydomowej oczyszczalni ścieków.
Końcowo wskazać należy, że na podstawie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Strony wcześniej poinformowano o możliwości wypowiedzenia się w sprawie na piśmie.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.