Uzasadnienie
M. W. wniosła do tut. Sądu skargę na pracownika Urzędu Miejskiego w E., żądając jednocześnie "z wyrównaniem zasiłku za grupę inwalidzką".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli określony jest w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skargę na pracownika Urzędu Miejskiego w E. należy zakwalifikować jako skargę, o której mowa w przepisach Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r. poz. 1257, dalej jako: k.p.a.), dotyczącego skarg i wniosków. Stosownie do treści art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga tego rodzaju jest szczególnym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, zawierającym zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy, które może być kwestionowane nową skargą wniesioną w tym trybie.
W myśl art. 228 k.p.a. skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Natomiast właściwość tych organów określa art. 229 oraz 230 k.p.a. Z powyższych przepisów wynika wyraźnie, że postępowanie skargowe normowane przepisami Działu VIII k.p.a. prowadzone jest wyłącznie przez organy administracji publicznej. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani nie jest dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainicjowana skargą ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników, sprowadzająca się do ustalenia prawidłowości i terminowości ich działania oraz zbadania potrzeby podjęcia określonych czynności, stanowi wewnętrzną sprawę organów. Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a.
Z powyższych względów w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII k.p.a., nie mają bowiem formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 25 lutego 2009r., sygn. II OSK 241/09, postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2015r., sygn. akt I OSK 2849/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, czy ich pracowników, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, czy pracowników wyrażających niezadowolenie z ich pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w związku z tym zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Natomiast odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii "wyrównania zasiłku" skarżącej należy wyjaśnić, że jej skargi dotyczące zasiłku stałego są przedmiotem odrębnych postępowań toczących się przed tut. Sądem (sygn. akt II SA/Ol 865/17 oraz II SA/Ol 864/17).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.