Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownik Sekcji ds. Realizacji Świadczeń Socjalnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając na podstawie art. 106 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2017r. poz. 1769), art. 104 § Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił p. M.W. pomocy finansowej w formie specjalnego zasiłku celowego na:
- - dofinansowanie do "wystrzałów" dla syna z okazji urodzin,
- - opłacenie restauracji,
- - zakup tortu,
- - zakup lodówki,
- - zakup opału,
- - remont mieszkania,
- - opłatę czynszu,
- - wykupienie telefonu z lombardu,
- - leczenie i specjalistyczne badania.
W dniu 10 października 2017r., za pośrednictwem organu, M.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, nazwaną odwołaniem, od decyzji organu I instancji w sprawie odmowy przyznania pomocy na wyszczególnione potrzeby. Wyjaśniła, że urządziła urodziny synowi zaś obecnie żyje w nędzy i ubóstwie, gdyż posiada rentę w wysokości 651 zł. Zarzuciła, że kryminaliści otrzymują pomoc, zaś ona w sytuacji zagrożenia życia nie otrzymała pomocy.
W dniu 25 października 2017r. ustalono z pracownikiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że na wskazaną wyżej decyzję organu I instancji strona skarżąca złożyła również odwołanie do organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 1066, ze zm) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie.
Powyższe oznacza, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, to znaczy takie od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być więc co do zasady, w przypadku decyzji wydawanych na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja wydana przez organ II instancji, która ostatecznie rozstrzyga sprawę. Strona musi bowiem wyczerpać przed wniesieniem skargi środki zaskarżenia przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym, stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017r. poz. 1369, ze zm) dalej zwana: p.p.s.a.. Przepisy te uwzględniają obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę dwuinstancyjności postępowania - art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.
Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 23, ze zm) dalej zwana: k.p.a., zgodnie z którą organ II instancji rozstrzyga sprawę załatwioną przez organ I instancji na nowo w jej całokształcie. W związku z tym skarga pośrednio dotyczy też decyzji wydanej w I instancji, ale przedmiotem zaskarżenia może być tylko działanie organu II instancji.
W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie został przez stronę skarżącą wykorzystany tryb postępowania poprzedzający wniesienie skargi.
Przedmiotem skargi jest decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...], którą organ odmówił skarżącej przyznania pomocy finansowej w formie specjalnego zasiłku celowego na wyżej wymienione potrzeby. Decyzja ta została wydana przez organ pierwszoinstancyjny a wobec tego decyzja ta nie posiadała przymiotu decyzji ostatecznej, na którą służy skarga do sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwym organem do rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej przez Kierownika Sekcji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w niniejszej sprawie było Samorządowe Kolegium Odwoławcze i dopiero od decyzji wydanej przez ten organ służy skarga do sądu administracyjnego. Pouczenie o możliwości wniesienia odwołania zostało zawarte w skarżonej decyzji, jak również informacja o możliwości zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania. Strona skarżąca nie zrzekła się prawa do wniesienia odwołania, zatem decyzja pierwszoinstancyjna nie uzyskała przymiotu ostatecznej.
Skoro z zasady określonej w art. 52 § 1 p.p.s.a., wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 tej ustawy, to należało uznać, że skarga w niniejszej sprawie nie przysługuje na decyzję organu I instancji od której przysługuje odwołanie. Skargę można bowiem wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły stronie, zaś w tej sprawie skarżąca wniosła skargę bez wcześniejszego rozpoznania odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.