Uzasadnienie
J.Ś., skarżąc decyzję w sprawie zasiłku celowego, wystąpił w piśmie z 2 lutego 2016 r. o wyznaczenie "obrońcy z urzędu". Stosując się do wezwania doręczonego 9 lutego 2016 r., skarżący 11 lutego 2016 r. złożył w Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (w rubryce 14 pominięta została data jego wypełnienia). Zakresem wniosku objęte zostało zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Skarżący oświadczył, iż prowadzi gospodarstwo domowe z żoną w lokalu socjalnym, utrzymują się tylko z jego emerytury wypłacanej w kwocie 807 zł i nie posiadają majątku. Wskazał na istnienie zadłużenia kredytowego w wysokości 25000 zł i "zadłużenia komorniczego za czynsz" na ponad 30000 zł z odsetkami. Jako zobowiązania i stałe wydatki wymienił: "Zadłużenie czynszowe 348 zł miesięcznie. Kredyty potrącenia z konta bankowego po 450 zł miesięcznie. Koszt utrzymania lokalu socjalnego 1280 zł miesięcznie, energia elektryczna 365 zł za 2 miesiące, gaz 58 zł za 2 miesiące, opał 200 zł miesięcznie, 450 zł czynsz, woda 256,50 zł (...) za 4 kwartał".
Wobec powyższego stwierdzono, co następuje:
Wobec tego, iż z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -
- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., w skrócie: p.p.s.a.) skarżący nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249a p.p.s.a. Tym samym w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia adwokata.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oświadczenie skarżącego daje podstawę do stwierdzenia, iż znajduje on się w takim położeniu.
Należy nadmienić, iż niewskazania w tymże oświadczeniu daty jego sporządzenia zdecydowano się przez wzgląd na ekonomikę procesową nie traktować jako braku wymagającego uzupełnienia, kiedy opisywana w nim sytuacja bytowa skarżącego trwa już od pewnego czasu, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień dotyczących prawa pomocy.