Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" Starosta odmówił A. W. uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz z odsetkami za wydaną kartę pojazdu seria, nr. "[...]". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podał, że A. W. wniósł do kasy Starostwa w dniu 22 kwietnia 2004 r. opłatę za wydanie karty pojazdu marki "[...]" o nr, rejestracyjnym "[...]". Natomiast w dniu 29 stycznia 2007 r. wpłynął wniosek A. W. w sprawie zwrotu nadpłaty za wydanie karty na wskazany pojazd. Organ stwierdził, iż nie ma podstaw do zwrotu żądanej kwoty nadpłaty wraz z odsetkami bowiem wysokość tej opłaty została pobrana według stawki określonej w § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr. 137, poz. 1310). Wprawdzie Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności tego przepisu z art. 92 ust.1 i art. 217 Konstytucji, lecz jednocześnie orzekł, że przepis ten straci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006r. Zatem w dniu rejestracji pojazdu (22 kwietnia 2004r) i uiszczania opłaty w kwocie 500 zł. przepis ten obowiązywał i dlatego brak podstaw do uwzględnienia wniosku w sprawie zwrotu żądanej nadpłaty.
O decyzji tej zostało wniesione odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym podniesiono, że w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 2 § 2 i art. 74 Ordynacji podatkowej, a zatem zwrot nadpłaty przysługuje.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" Nr. "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji będącą przedmiotem odwołania argumentując, że wobec odroczenia przez Trybunał Konstytucyjny terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu w sprawie pobierania opłat za wydanie karty pojazdu, nie powstały pozytywne przesłanki warunkujące możliwość rozstrzygnięcia o powstaniu nadpłaty w niniejszej sprawie.
Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W skardze podane zostały motywy wskazujące na istnienie podstaw prawnych do zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu w dniu "[...]"kwietnia 2004r. Podstawę tą według skarżącego stanowią głównie przepisy art. 2 § 2 i art. 74 Ordynacji podatkowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazując skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm) skarżący został, zarządzeniem z dnia 12 lutego 2008r wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. Po otrzymaniu tego wezwania skarżący złożył wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Po analizie złożonego wniosku Postanowieniem z dnia 6 maja 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych mając na względzie, że prawo pomocy przyznawane jest osobom ubogim. Na to postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Jednak wobec wniesienia go z uchybieniem terminu zostało ono odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008r. Po uprawomocnieniu się postanowienia, pismem z dnia 22 lipca 2008r. skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 12 lutego 2008 r. w sprawie uiszczenia wpisu od wniesionej skargi- pod rygorem jej odrzucenia. Mimo doręczenia tego wezwania w dniu 29 lipca 2008r wpis nie został uiszczony.
Zatem mając na względzie przepis art. 220 §1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, oraz stosownie do § 3 tego przepisu, z którego wynika, iż skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd - skargę w niniejszej sprawie należało odrzucić.
W związku z powyższym na podstawie art.220 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.