Uzasadnienie
W dniu 14 października 2005r. E. S. wniosła skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej. Z załączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych wynika, że decyzja z "[...]" r. nie jest decyzją ostateczną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a od decyzji tej przysługuje wniosek do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zgodnie z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Art. 5 § 2 pkt 4 Kodeksu określa, że ilekroć w przepisach Kodeksu jest mowa o ministrach rozumie się przez to także kierowników centralnych urzędów administracji rządowej (w tym Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych) podległych Prezesowi Rady Ministrów lub właściwemu ministrowi. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, winien więc zostać skierowany do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Dopiero po ponownym rozpatrzeniu sprawy strona mogłaby zaskarżyć decyzję Kierownika Urzędu do sądu administracyjnego.
Stosownie do treści art. 52 § l 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 53 § 2 ustawy). Brak wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna, (art. 58 § l pkt 6 powołanej ustawy).
Wobec powyższego, należało orzec jak w sentencji postanowienia.