Uzasadnienie
W dniu 21 listopada 2018 r. R. P. (dalej jako: "skarżący") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem organu, postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" r., nr "[...]", utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]" r., którym organ I instancji, działając na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 2213 ze zm.), zaopiniował negatywnie wpisanie skarżącego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skarżący wniósł o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach oraz wstrzymanie ich wykonania.
W uzasadnieniu skargi skarżący nawiązał do popełnionego wykroczenia, wskazał, że naprawił szkodę jeszcze przed wydaniem wyroku nakazowego. Zarzucił, że organy nie uwzględniły pisemnej opinii pracodawcy, z której wynika, że sumiennie i rzetelnie wykonywał powierzone mu obowiązki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ustawy)
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W postanowieniu z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 517/17 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wstrzymanie wykonania aktu dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, a więc przyznaje uprawnienia lub nakłada obowiązki. Tylko wówczas może zaistnieć niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wobec wykonania aktu.
Zgodnie ze stanowiskiem doktryny wykonalność dotyczy aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie wyraża opinię na temat wpisania skarżącego na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Postanowienie w tym przedmiocie nie należy do aktów administracyjnych, które mogłyby podlegać wykonaniu w powyższym rozumieniu, pomimo, że może ono wywoływać określone następstwa prawne. Zaskarżone postanowienie w przedmiocie opinii nie wiąże się dla strony z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Tym samym nie może ono samo w sobie wywołać następstw uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Dlatego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia podlegał oddaleniu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.