Uzasadnienie
Decyzją z 10 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (Kolegium, organ) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. z 17 marca 2021 r. dotyczącą odmowy przyznania S. L. (dalej: skarżąca) świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem – K. L. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wywiodła S. L. zarzucając organowi:
- - naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowani opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Organ wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium zaznaczyło, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji - badało kwestię zaistnienia w przypadku skarżącej związku przyczynowo - skutkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kolegium związku takiego nie stwierdziło z powodów odnoszących się zarówno do aspektu "rezygnacji" z zatrudnienia jak też do "niepodejmowania" zatrudnienia. Po analizie i ocenie zarzutów pełnomocnika skarżącej zawartych w skardze, Kolegium wyraziło przekonanie, że zarzuty te pozostają w całkowitym oderwaniu od powodu, dla którego Kolegium utrzymało w mocy decyzję odmawiającą przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego.
Pełnomocnik skarżącej pismem z 11 stycznia 2023 r. cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną. Skuteczne cofnięcie skargi jest przesłanką umorzenia postępowania wskazaną w art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia o cofnięciu skargi nie zachodzą. Skarżąca składając w piśmie z 11 stycznia 2023 r. oświadczenie cofneła skutecznie skargę, a w ocenie Sądu brak jest okoliczności, które wskazywałyby na konieczność uznania tego oświadczenia za niedopuszczalne. Zatem postępowanie wszczęte na skutek skargi podlega umorzeniu.
W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 60 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.