Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w skardze z dnia 21 grudnia 2018 r. "[...]" zwróciła się o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 27 listopada 2018 r., którym uchylono postanowienie Burmistrza "[...]" z dnia 28 września 2018 r., w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Burmistrza "[...]" z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia "[...]".
Spółka podniosła we wniosku, że zaniechanie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia może wywołać trudne do odwrócenia skutki. Przekazanie sprawy Burmistrzowi, gdy istnieje spór co do tego, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie, może bowiem spowodować rozpatrzenie wniosku, który był niedopuszczalny, co z kolei może doprowadzić do wznowienia postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, a w konsekwencji opóźnić ukończenie tej inwestycji, czego skutkiem będą szkody ekonomiczne po stronie inwestora i lokalnego przemysłu oraz społeczności, z uwagi m.in. opóźnienie w realizacji umów z kontrahentami Spółki, itp.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej (postanowienia) polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które zaskarżony akt wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienia NSA z 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FZ 142/11; z 7 października 2011 r., sygn. akt II OZ 881/11; z 26 września 2013 r. sygn. akt II OZ 791/13, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Postanowienie kasacyjne, wydane na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a., uchylające rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, nie zalicza się do kategorii aktów administracyjnych objętych zakresem postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Powołane postanowienie wywiera jedynie skutki procesowe, gdyż nie przyznaje stronie żadnych uprawnień, ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków, nie można mówić zatem w tym przypadku o możności wywołania przez to postanowienie niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Dodać należy, że wskazane w uzasadnieniu wniosku spółki konsekwencje ekonomiczne nie zaistnieją z powodu braku wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Przekonanie skarżącej o konkretnej treści przyszłych rozstrzygnięć wydanych w sprawie przez organ pierwszej instancji nie stanowi podstawy do uznania, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.