Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono - spółce A - pozwolenia na budowę na: cztery elektrownie wiatrowe wraz z infrastrukturą techniczną (drogi wewnętrzne z placami manewrowymi oraz zjazdami z dróg), na działkach nr [...] w m. T. gm. K., przeniesionej następnie decyzją Starosty z [...] na rzecz spółki B. W uzasadnieniu organ podzielił ocenę organu I instancji co do spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek warunkujących udzielenie pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenie projektu budowlanego. W kwestii podniesionych zarzutów dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko wyjaśniono, że problem oddziaływania inwestycji na środowisko był przedmiotem oceny przeprowadzonej przez uprawniony organ w ramach odrębnego postępowania dotyczącego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, które zakończyło się wydaną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wnioskowanego przedsięwzięcia wiążącą zarówno inwestora, jak i osoby sporządzające projekt budowlany w niniejszej sprawie. Odnośnie zaś zarzutu dotyczącego spadku wartości nieruchomości w obszarze sąsiadującym z inwestycją wyjaśniono, ze kwestia ta nie może być przedmiotem postępowania o pozwolenie na budowę.
Na tę decyzję T. i K.P. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucili podjętemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 6 i 7 kpa., bowiem wydana decyzja nie jest zgodna z § 10 uchwały nr XIII/108/03 Rady Gminy w Iławie z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem nie zachowana została minimalna odległość jednego z wiatraków od pojedynczego domu wynosząca 700 m. Wskazała strona, że wydana decyzja zezwala na lokalizację jednego z wiatraków w odległości ok. 600 m od ich budynku mieszkalnego. Nie zgodzili się również ze stwierdzeniem, że w postępowaniu dotyczących wydanego pozwolenia na budowę nie mogą zostać uwzględnione kwestie związane ze spadkiem wartości ich nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W dniu 12 listopada 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżących I. i K.P., w którym oświadczyli, że cofają swoją skargę z dnia 17 lipca 2014 r. na decyzję Wojewody z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm) dalej zwanej: ustawą ppsa., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli:
- 1. skarżący skutecznie cofnął skargę,
- 2. w razie śmierci strony, jeśli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania,
- 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Jak wynika natomiast z treści art. 60 ustawy ppsa. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżących, jako dysponentów skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżących jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący mogą rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.
Ponieważ cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie stron złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne.
Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy ppsa.
W zakresie zwrotu kosztów znajduje zaś zastosowanie przepis art. 232 § 1 pkt 1 ustawy ppsa. przewidujący, że zwrot całości uiszczonego wpisu przysługuje skarżącemu od pisma odrzuconego lub cofniętego. Z uwagi na to, iż skarżący uiścili wpis w kwocie 500 zł, kwota ta z urzędu podlega zwrotowi.
Z tych przyczyn na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy ppsa. orzeczono, jak w sentencji.