Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 stycznia 2010 r. Starosta P. odmówił M.K. stwierdzenia nadpłaty w związku z pobraniem opłaty z tytułu wydania karty pojazdu, wydanej w toku rejestracji samochodu osobowego marki "[...]" w dniu 7 września 2004 r. Organ wywiódł, że wprawdzie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. orzekł o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z Konstytucją, lecz jednocześnie utrzymał jego moc obowiązującą do dnia 1 maja 2006 r. Skoro wnioskodawca uiścił sporną opłatę w kwocie 500 zł w dacie obowiązywania powołanego wyżej przepisu, to brak jest podstaw prawnych do jej zwrotu w części.
W złożonej skardze M.K. zarzucił zaskarżonej decyzji błędną interpretację przepisów postępowania administracyjnego, nieprawidłowe rozumienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. oraz błędne pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia. W uzasadnieniu wywiódł, że sprawa o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty za wydanie karty pojazdu powinna był rozpatrywana przez sąd administracyjny a nie organ odwoławczy. Ponadto, bezpodstawnie wydano decyzję w tej sprawie, gdyż opłatę pobrano bez wydawania takiego aktu administracyjnego. Zdaniem skarżącego Starosta powinien był wznowić a nie wszczynać postępowanie. Skarżący poparł swoje stanowisko powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Starosta P. wniósł o odrzucenie skargi i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Podał w uzasadnieniu, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną. Skoro w sprawie wydano decyzję administracyjną, skarżący powinien był wnieść odwołanie, a następnie skargę do sądu administracyjnego. Skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia odwołania, wobec czego zaskarżona decyzja stała się ostateczna w dniu 28 stycznia 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności rozważenia wymagała kwestia dopuszczalności skargi. Należy bowiem wskazać, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia.
Stosownie do art. 52 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to zgodnie z art. 52 § 3 skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Z treści cytowanych przepisów wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w cytowanym przepisie, jest warunkiem skutecznego zaskarżenia do sądu administracyjnego szeroko rozumianego aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej.
Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że skarżący nie dopełnił wymogu przewidzianego w cytowanym wyżej art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący nie wniósł bowiem odwołania od kwestionowanej w skardze decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto, nie wezwał tego organu do usunięcia naruszenia prawa, skoro – zdaniem skarżącego – skarżony akt nie jest decyzją administracyjną.
Powyższe powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.