Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia "[...]", sygn. akt II SA/Ol 890/07, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił przyznania A. W. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Pełnomocnik skarżącego w dniu "[...]" (data nadania pisma) wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. W jego uzasadnieniu wyraził dezaprobatę argumentacji przytoczonej w treści postanowienia podnosząc, iż konieczność uiszczenia opłaty od siedmiu skarg zawsze spowoduje pogorszenie sytuacji materialnej strony postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienie sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. zasadą jest ponoszenie kosztów postępowania przez podmiot dążący do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym, natomiast odstępstwem od tej zasady jest zwolnienie z kosztów postępowania (prawo pomocy). Prawo pomocy, jako forma dofinansowania strony skarżącej z budżetu Państwa, powinno mieć zatem miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest obiektywnie niemożliwe.
Na mocy art. 243 § 1 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd może przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Cytowany przepis art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ciężar dowodu istnienia określonej w nim przesłanki nakłada na stronę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy.
Z analizy przedłożonego wniosku wynika, iż skarżący posiada oszczędności w wysokości 300.000 zł, nadto jego rodzina osiąga miesięczny dochód w wysokości około 15.000 zł. Wysokość zgromadzonych przez skarżącego środków finansowych wskazuje, że może on uiścić należne koszty sądowe, co nie będzie jednocześnie stanowiło uszczerbku w utrzymaniu jego rodziny. Nadto okoliczność, że skarżący prawdopodobnie nie zaplanował środków na koszty sądowe, nie jest równoznaczna z brakiem możliwości uiszczenia tych kosztów. Przewidując konieczność wszczęcia sprawy przed sądem administracyjnym (tym bardziej wszczęcia siedmiu spraw), skarżący powinien był liczyć się z obowiązkiem uiszczenia wpisu sądowego i odpowiednio wcześniej zabezpieczyć środki na ten cel.
Ponadto wskazać należy, że w przypadku uwzględnienia skargi, stosownie do art. 200 p.p.s.a., skarżącemu przysługiwać będzie zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw od organu, który wydał zaskarżony akt.
Z tych też względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.